Isaac Asimov

Z encyklopediafantastyki.pl
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Isaac Asimov
Asimov1.jpg
Data i miejsce urodzenia 2 stycznia,1920
Petrowicze k/Smoleńska
Data i miejsce śmierci 6 kwietnia 1992
Nowy Jork
Narodowość USA
Ważne dzieła Fundacja, Roboty
Strona domowa
Twórca Praw robotyki
Asimov2.jpg
Asimov4.jpg

Isaac Asimov (ur. 2 stycznia 1920, zm. 6 kwietnia 1992) oryginalnie Исаак Озимов, według współczesnej transkrypcji na rosyjski jako Айзек Азимов – amerykański pisarz i profesor biochemiki rosyjskiego pochodzenia. Największy sukces osiągnął jako autor książek fantastycznonaukowych oraz popularnonaukowych. Większość prac Asimova z zakresu popularyzacji nauki wyjaśnia koncepcje naukowe w sposób historyczny, cofając się w czasie w miarę możliwości jak najdalej, do samych początków rozwoju danej dziedziny. Często podaje narodowości, daty urodzenia i śmierci wspominanych przez siebie naukowców, jak również etymologie i sposoby wymawiana terminów technicznych. Jako przykłady można wymienić Guide to Science, trzytomowy zbiór Understanding Physics oraz Asimov's Chronology of Science and Discovery.

Asimov, jako autor i redaktor ponad 500 książek, oraz w przybliżeniu 9000 esejów, recenzji. był jednym z najbardziej płodnych pisarzy wszech czasów. Jego prace zostały opublikowane w dziewięciu z dziesięciu głównych kategorii Klasyfikacji Dziesiętnej Deweya (z wyjątkiem filozofii).

Powszechnie uważany jest za mistrza science fiction. Za życia postrzegany był jako jeden z "Wielkiej Czwórki" pisarzy fantastyki naukowej, wraz z Rayem Bradburym, Arthurem C. Clarke Philipem K. Dickiem. Najsłynniejszym dziełem Asimova jest cykl Wszechświat Fundacji, do którego należą inne znane serie: Imperium Galaktyczne oraz Roboty, które osadził późnej w tym samym świecie fikcyjnym co Fundacja, tworząc spójną "historię przyszłości" dla wszystkich jego książek, w podobny sposób jak uczynili to wcześniej w swojej twórczości Robert A. Heinlein, Cordwainer Smith czy Poul Anderson. Spod jego pióra wyszły liczne opowiadania, między innymi słynne "Nastanie nocy", które w roku 1964 głosami członków stowarzyszenia Science Fiction Writers of America zdobyło tytuł opowiadania wszech czasów, przez wielu uznawany do dziś. Pisał również książki kryminalne i fantasy, a pod pseudonimem Paul French stworzył młodzieżowy cykl "Lucky Starr".

Asimov był wieloletnim członkiem i wiceprezesem Mensy, choć funkcję tę pełnił niechętnie; niektórych członków organizacji opisał jako "dumnych i agresywnych w kwestii swojego IQ". Więcej przyjemności sprawiało mu piastowanie stanowiska prezesa American Humanist Association. Na jego cześć nazwane zostały asteroida 5020 Asimov, czasopismo Asimov's Science Fiction, szkoła podstawowa na Brooklynie (Nowy Jork), oraz dwie różne nagrody literackie.

Spis treści

Życie

Asimov urodził się między 4 października 1919 a 2 stycznia 1920 w Pietrowiczach, w obwodzie smoleńskim ZSRR (obecnie Rosja), jako syn Anny Racheli Berman Asimov i Judy Asimova, w żydowskiej rodzinie młynarzy. Dokładna data jego urodzin nie jest znana za względu na różnice w kalendarzu gregoriańskim i hebrajskim oraz brak oficjalnych zapisów, a sam Asimov obchodził urodziny 2 stycznia. Nazwisko rodziny pochodzi od słowa озимые (zboże ozime).

Gdy miał trzy lata, rodzina wyemigrowała do Stanów Zjednoczonych. Rodzice rozmawiali z nim zawsze w języku jidysz lub po angielsku, stąd nigdy nie nauczył się rosyjskiego. Dorastając na Brooklynie, Asimov nauczył się czytać w wieku pięciu lat, i zachował płynną znajomość jidysz na równi z angielskim. Jego rodzice byli właścicielami kolejnych sklepów ze słodyczami, pracy w których oczekiwano od każdego członka rodziny. Tam właśnie Asimov zetknął się z tzw. pulp magazines i zaczął je czytać. W wieku około jedenastu lat zaczął pisać swoje własne historyjki, a przed ukończeniem lat dziewiętnastu, odkrywszy fandom fantastyki naukowej, sprzedawał je już do czasopism fantastycznonaukowych. Duży wpływ na jego początkową karierę miał John W. Campbell, ówczesny wydawca Astounding Science Fiction, a potem przyjaciel.

Asimov uczęszczał do Miejskich Szkół Publicznych Nowego Jorku na Brooklynie. Następnie studiował na Uniwersytecie Columbia, który ukończył w roku 1939. Po przerwie powrócił na uczelnię i w roku 1948 zdobył tytuł doktora biochemii. Spędził też trzy lata w trakcie II wojny światowej w służbie cywilnej, pracując w Eksperymentalnej Stacji Lotniczej Marynarki w Philadelphia Navy Yard. Po zakończeniu wojny został powołany do wojska, jednak po niecałych dziewięciu miesiącach otrzymał honorowe zwolnienie ze służby. W trakcie krótkiej kariery wojskowej dzięki umiejętności pisania na maszynie osiągnął stopień kaprala, i szczęśliwie uniknął uczestnictwa w próbach bomby atomowej na Atolu Bikini.

Po zrobieniu doktoratu Asimov rozpoczął pracę na wydziale Szkoły Medycyny Uniwersytetu Bostońskiego, z którym pozostał związany długie lata. Począwszy od roku 1958 nie była to już praca dydaktyczna, ponieważ zajął się pisaniem na pełen etat (już wtedy dochody z pisarstwa przewyższały jego pensję akademicką). Mając stałe zatrudnienie na uczelni zatrzymał jednak tytuł associate professor (odpowiednik adiunkta), a w roku 1979 uniwersytet w uznaniu dla jego twórczości przyznał mu tytuł profesora biochemii. Prywatne dokumenty Asimova z roku 1965, przekazane przez niego na prośbę kustosza Howarda Gottlieba, przechowywane są w muzealnej bibliotece uniwersyteckiej (Mugar Memorial Library). Zbiór wypełnia 464 pudła zajmujące 71 metrów na półkach.

W lipcu 1942 Asimov poślubił Gertrudę Blugerman (ur. 1917, Kanada – zm. 1990, Boston). Mieli dwoje dzieci, Davida (ur. 1951) i Robyn Joan (ur. 1955). Od 1970 pozostawali w separacji. Rozwiedli się w 1973, w tym samym roku Asimov ożenił się z Janet O. Jeppson.

Asimov był klaustrofilem; lubił przebywać w małych, zamkniętych przestrzeniach[12]. W pierwszym tomie swojej autobiografii wspomina dziecięce marzenie, aby mieć kiosk z gazetami na stacji nowojorskiego metra, gdzie w zamknięciu mógłby czytać nasłuchując odgłosów przejeżdżających pociągów.

Obawiał się latania samolotem; leciał jedynie dwukrotnie w życiu (raz w trakcie pracy w Eksperymentalnej Stacji Lotnictwa Marynarki, i raz wracając do domu z bazy wojskowej na Oahu w 1946). Rzadko podróżował na większe odległości, głównie z tego powodu, że awersja do lotnictwa komplikowała logistycznie jakiekolwiek dłuższe wyprawy. Fobia ta miała wpływ na niektóre z jego książek beletrystycznych, jak opowiadania kryminalne o Wendellu Urth czy opowiadania z cyklu Roboty w których występowała postać Elijaha Baleya. W późniejszych latach odkrył, że lubi podróże statkami, i kilkakrotnie włączał się w program "rozrywkowy" rejsów, wygłaszając pogadanki naukowe na statkach takich jak "Queen Elizabeth 2". Asimov miał talent do publicznych wystąpień i bardzo to lubił.

Często brał udział w konwentach fantastyki naukowej, gdzie odnosił się do innych uczestników z przyjaźnią. Cierpliwie odpisywał na kartkach pocztowych na dziesiątki tysięcy pytań nadchodzących pocztą, lubił też dawać autografy.

Był średniego wzrostu i krępej budowy ciała, nosił bokobrody i miał charakterystyczny brooklyński akcent. Jego sprawność fizyczna była niska - nigdy nie nauczył się pływać ani jeździć na rowerze. Po przeprowadzce do Bostonu nauczył się jednak prowadzić samochód. W książce satyrycznej Asimov Laughs Again opisuje obyczaje kierowców w Bostonie jako "anarchię na kółkach".

Szerokie zainteresowania Asimova obejmowały również członkostwo w organizacjach zrzeszających miłośników operetek Gilberta i Sullivana, czy też The Wolfe Pack, grupie wielbicieli powieści kryminalnych o Nero Wolfe stworzonych przez Rexa Stouta. Był ważnym członkiem Baker Street Irregulars, głównego stowarzyszenia miłośników Sherlocka Holmesa. Od 1985 roku aż do śmierci w 1992 pełnił funkcję prezesa American Humanist Association; następcą Asimova na tym stanowisku został jego przyjaciel i kolega po piórze Kurt Vonnegut. Pozostawał również w bliskiej przyjaźni z twórcą Star Treka Genem Roddenberrym, i został wymieniony w napisach "Star Trek: The Motion Picture" jako konsultant w procesie produkcji (w rzeczywistości za poświadczenie dla Paramount Pictures, że pomysły Roddenberry'ego są prawdopodobnymi ekstrapolacjami fantastyczno-naukowymi).

Asimov zmarł 6 kwietnia 1992. Przeżyła go druga żona, Janet, oraz dzieci z pierwszego małżeństwa. Dziesięć lat po jego śmierci zredagowane przez Janet Asimov wydanie autobiografii Asimova It's Been a Good Life ujawniło, że zgon spowodowany był przez AIDS; zaraził się wirusem HIV przez transfuzję krwi otrzymaną w czasie operacji by-passów w grudniu 1983[16]. Dokładną przyczyną zgonu była zapaść układu krążenia i wydalniczego w wyniku komplikacji po zakażeniu HIV. W epilogu It's Been a Good Life Janet Asimov napisała że Asimov chciał sprawę "upublicznić", jednak lekarze nakłonili go do zachowania milczenia, ostrzegając iż uprzedzenia przeciw AIDS rozciągną się na innych członków rodziny. Już po jego śmierci rodzina Asimova ponownie rozważała ujawnienie choroby, jednak kontrowersje narosłe wokół ujawnienia przez Arhura Ashe własnego zakażenia AIDS odwiodły ich od tego zamiaru. Dziesięć lat później, kiedy zmarli już lekarze Asimova, Janet i Robyn zgodziły się na opublikowanie całej historii.

Poglądy

Isaac Asimov był humanistą i racjonalistą. Nie sprzeciwiał się przekonaniom religijnym innych, często jednak podnosił głos przeciw przesądom i pseudonaukowym wierzeniom próbującym uchodzić za prawdziwą naukę. Gdy był dzieckiem, jego rodzice przestrzegali reguł judaizmu ortodoksyjnego, choć nie tak rygorystycznie jak wcześniej w Pietrowiczach; nie narzucali jednak swoich przekonań młodemu Isaakowi. Dorastając bez silnych wpływów religijnych wyrobił sobie pogląd iż Biblia opisuje mitologię hebrajską, w podobny sposób jak Iliada opisywała mitologię grecką (przez krótki czas jego ojciec pracował w lokalnej synagodze, aby nacieszyć się znajomym otoczeniem i zabłysnąć jako uczony w piśmie. To doświadczenie nie wywarło wpływu na Isaaka, poza tym że nauczył się wtedy alfabetu hebrajskiego). Przez wiele lat Asimov opisywał siebie jako ateistę; uważał jednak to określenie za nieadekwatne, ponieważ odnosiło się raczej do tego, w co nie wierzył, niż do tego, w co wierzył. W końcu określił się jako humanista, uważając ten termin za bardziej praktyczny.

W swojej ostatniej autobiografii Asimov napisał: "Gdybym nie był ateistą, wierzyłbym w Boga który osądza ludzi na podstawie całego ich życia, a nie ich słów. Myślę, że wolałby on uczciwego i prawego ateistę, niż telewizyjnego kaznodzieję, który ma Boga na ustach, a jego czyny są plugawe." Ten sam pamiętnik wyraża jego przekonanie, iż piekło to "sen zaślinionego sadysty", prymitywnie przypisany wszechmiłosiernemu Bogu; skoro nawet ludzkie rządy skłaniały się ku ograniczeniu okrutnych i wyszukanych kar, dlaczego kara w życiu pośmiertnym miałaby być nieograniczona? Asimov odrzucał ideę, że jakikolwiek ludzkie przekonanie bądź czyn mógłby zasługiwać na wieczne potępienie. Gdyby istniało życie pośmiertne, a w nim sprawiedliwe sądy, jak twierdził, najdłuższy i najsurowszy wymiar kary byłby zarezerwowany dla tych, którzy "spotwarzyli Boga wymyślając piekło". Jak świadczą jego książki Treasury of Humor i Asimov Laughs Again, chętnie opowiadał dowcipy dotyczące judeo-chrześcijańskiego Boga, Szatana, Raju, i innych tematów religijnych, wychodząc z założenia że dobry żart bardziej prowokuje do myślenia niż godziny dysput filozoficznych.

W okresie reform New Deal Asimov stał się zagorzałym zwolennikiem Partii Demokratycznej i odtąd pozostał liberałem. Głośno wyrażał sprzeciw wobec wojny w Wietnamie w latach 60., a w wywiadzie udzielanym telewizji we wczesnych 70. publicznie poparł George'a McGoverna. Był niezadowolony z "irracjonalistycznej" - jak uważał - postawy przyjmowanej przez wielu polityków liberalnych w późnych latach 60. i później. W swojej autobiografii In Joy Still Felt, wspomina spotkanie z przedstawicielem kontrkultury, Abbie Hoffmannem. Jego poparcie dla cywilnych zastosowań energii atomowej po wypadku w elektrowni Three Miles Island spowodowało pogorszenie stosunków z niektórymi z pozostałych liberałów. W liście przedrukowanym później w "Yours", Isaac Asimov, stwierdzał że choć wolałby żyć "w całkowitym bezpieczeństwie", to jednak lepiej jest mieszkać w pobliżu elektrowni jądrowej, niż w slumsach Love Canal czy obok "fabryki Union Carbide produkującej izocyjanian metylu" (w nawiązaniu do katastrofy w Bhopal). Wystosował wiele apeli w kwestii kontroli urodzeń, odzwierciedlających poglądy prezentowane od Thomasa Malthusa po Paula R. Ehrlicha. Asimov uważał się za feministę jeszcze zanim Ruch Wyzwolenia Kobiet "Women's Liberation" stał się popularny; argumentował, że kwestia wyzwolenia kobiet jest ściśle powiązana z kontrolą urodzeń. Ponadto wierzył, iż homoseksualizm powinien być uważany za "prawo moralne" z punktu widzenia populacji, tak samo jak inne nie prowadzące do reprodukcji rodzaje aktywności seksualnej między dorosłymi, którzy wyrażają na to zgodę ("Yours", Isaac Asimov).

W swoich ostatnich latach Asimov składał winę za pogorszenie jakości życia, jakie zaobserwował w Nowym Jorku, na obniżenie wpływów z podatków spowodowane przez wyprowadzanie się obywateli klasy średniej na przedmieścia. Jego ostatnia książka niefabularna Our Angry Earth (1991, napisana wspólnie z długoletnim przyjacielem, autorem fantastyki naukowej Frederikiem Pohlem), traktuje o problemach kryzysu ekologicznego takich jak globalne ocieplenie czy zniszczenie warstwy ozonowej.

Twórczość

Kariera Asimova dzieli się na kilka okresów. Najwcześniejszy, zdominowany przez fantastykę naukową, zaczął się od opowiadań w roku 1939 i powieści w 1950. Trwał do 1958 i zakończył się po wydaniu Nagiego słońca. W 1952 zaczął publikować pozycje niefabularne, debiutując jako współautor podręcznika uniwersyteckiego pod tytułem Biochemia i ludzki metabolizm (Biochemistry and Human Metabolism). Po wystrzeleniu na orbitę przez ZSRR w 1957 pierwszego sztucznego satelity, znacznie wzrosła liczba publikacji Asimova z zakresu literatury faktu, zwłaszcza popularnonaukowych, czego konsekwencją był spadek liczby publikowanych pozycji fantastyki naukowej. W ciągu kolejnych 25 lat napisał jedynie cztery powieści fantastyczno-naukowe. Druga część jego kariery jako pisarza fantastyki naukowej rozpoczęła się w 1982, z wydaniem Agenta Fundacji. Od tego czasu Asimov opublikował kilka sequeli i prequeli do swoich istniejących powieści, wiążąc je razem w sposób, którego wcześniej nie przewidywał, i tworząc jednolitą serię. Mimo tej unifikacji cykl zawiera wiele niespójności, zwłaszcza we wcześniejszych częściach.

Asimov wierzył, że jego najbardziej trwałym wkładem w literaturę będą "trzy prawa robotyki" i cykl Fundacja. Poza tym, według Oxford English Dictionary to jego książki wprowadziły wyrazy: pozytronika (całkowicie fikcyjna technologia), psychohistoria (używany często w innym znaczeniu niż wymyślone przez Asimova) oraz robotyka do języka angielskiego. Asimov ukuł termin robotyka nie podejrzewając, że takie słowo mogło już istnieć; miało być analogiczne do słów mechanika, hydraulika, i tym podobnych. (Oryginalny wyraz robot pochodzi z języka czeskiego i nawiązuje do "pracy przymusowej", robotovat, robota, a użyty został po raz pierwszy przez Karela Čapka w R.U.R. /Roboty Uniwersalne Rossuma/.) W przeciwieństwie do słowa psychohistoria, słowo robotyka przetrwało w terminologii technicznej w znaczeniu nadanym mu przez Asimova. W Star Trek: The Next Generation pojawiały się androidy z "mózgami pozytronowymi" – Data, Lore, Lal, i B-4, a Asimov był wymieniany jako "wynalazca" tej fikcyjnej technologii. Jak na ironię (choć może niezupełnie, biorąc pod uwagę poczucie humoru Asimova), nie podobało mu się wykorzystanie słowa "pozytron" jako określenia na antycząsteczkę elektronu. Jak wyjaśnił w swojej pracy Atom: Journey across the Subatomic Cosmos, poprawny przyrostek to "-on," jak proton czy mion, nie zaś "-ron," jak elektron lub neutron, ponieważ "r" w tych wyrazach pochodzi od tematu.

Asimov zaczął czytać fantastycznonaukowe pulp magazines, sprzedawane w rodzinnym sklepie, w 1929. W latach 30. nawiązał kontakt z fandomem, szczególnie z osobami z kręgu pierwszego klubu Futurian. W 1937 zaczął pisać swoje pierwsze opowiadanie fantastyczne, "Cosmic Corkscrew" (Kosmiczny korkociąg), nie ukończył go jednak aż do czerwca 1938. Zainspirowany wizytą w biurze Astounding Science Fiction dokończył opowiadanie 19 czerwca i osobiście zaniósł je wydawcy Astounding, Johnowi Campbellowi, dwa dni później. Campbell odrzucił Cosmic Corkscrew, zachęcił jednak Asimova do dalszych prób. W październiku Asimov sprzedał swoje trzecie napisane opowiadanie, Marooned Off Vesta, magazynowi Amazing Stories, który opublikował je w marcu 1939. W późniejszych latach Asimov nadal pisywał, i okazjonalnie sprzedawał, opowiadania do fantastycznych pulp magazines.

W 1941 wydane zostało 32. opowiadanie Asimova, "Nastanie nocy", opisywane jako jedno z "najsłynniejszych opowiadań science fiction wszech czasów". W 1968 The Science Fiction Writers of America w głosowaniu ogłosiło Nastanie nocy najlepszym opowiadaniem fantastycznonaukowym napisanym kiedykolwiek. W zbiorze Nightfall and Other Stories napisał: "Stworzenie Nastania nocy było przełomowym punktem w mojej karierze... Nagle zaczęto mnie brać serio i świat fantastyki naukowej stał się świadomy mojego istnienia. Z biegiem lat stało się jasne, że napisałem opowiadanie, które weszło do kanonu".

Nastanie nocy stanowi archetypiczny przykład "społecznej fantastyki naukowej". Określenie to zostało ukute przez Asimova dla opisania nowego trendu w latach 40., zapoczątkowanego przez autorów takich jak Asimov czy Heinlein, odchodzących od gadżetów i space opery w stronę spekulacji na temat natury ludzkiej.

Do roku 1941 Asimov sprzedawał już regularnie swoje utwory do Astounding, wiodącego w tej tematyce magazynu. Między 1943 a 1949 wszystkie opowiadania fantastyki naukowej Asimova były publikowane wyłącznie w Astounding.

W 1942 wydana została pierwsza opowieść z cyklu Fundacja, później włączona do trylogii: Fundacja (1951), Fundacja i Imperium (1952), oraz Druga Fundacja (1953), opowiadającej o upadku i odrodzeniu rozległego imperium międzygwiezdnego w świecie przyszłości. Łącznie powieści te stanowią najsłynniejsze dzieło fantastyki naukowej Asimova, porównywalne z cyklem o robotach. Wiele lat później Asimov kontynuował serię, pisząc Agenta Fundacji (1982) oraz Fundację i Ziemię (1986), po czym wrócił do czasów sprzed oryginalnej Fundacji prequelami Preludium Fundacji (1988) i Narodziny Fundacji (1992). W serii pojawia się fikcyjna nauka, psychohistoria, pozwalająca na przewidzenie przyszłości wielkich populacji.

W tym samym okresie Asimov zaczął pisać opowiadania o robotach pozytronowych, w dużej części wydane w zbiorze Ja, robot (1950). Wprowadził w nich zestaw zasad etyki dla robotów i inteligentnych maszyn (prawa robotów Asimova), które wywarły ogromny wpływ na innych pisarzy i myślicieli. Na podstawie jednego z tych opowiadań zrealizowano film "Człowiek przyszłości" (Bicentennial man), z Robinem Williamsem w roli głównej.

Film "Ja, robot' (I, Robot), w którym zagrał Will Smith, oparty został na skrypcie Jeffa Vintara zatytułowanym Hardwired, a idee Asimova włączono do niego dopiero później, po nabyciu praw do tytułu. Nie ma on związku ze skryptem I, Robot napisaym przez Harlana Ellisona, który współpracował z samym Asimovem, aby stworzyć wersję oddającą ideę oryginalnych utworów. Według Asimova realizacja scenariusza Ellisona prowadziłaby do powstania "pierwszego w historii prawdziwie złożonego i wartościowego fantastycznonaukowego filmu dla dorosłych". Scenariusz opublikowano w formie książkowej w roku 1994, gdy szanse na jego realizację stały się nikłe.

Poza filmami, cykle Asimowa Fundacja i Roboty zainspirowały powstanie innych, pochodnych utworów literackich, z których wiele zostało napisanych przez znanych autorów o ustalonej pozycji, takich jak Roger MacBride Allen, Greg Bear, Gregory Benford czy David Brin. Twórczość ta miała błogosławieństwo - a czasem wręcz powstawała na prośbę - wdowy po Asimovie, Janet Asimov.

W 1948 Asimov napisał fałszywy artykuł naukowy na temat nieistniejącego związku chemicznego: The Endochronic Properties of Resublimated Thiotimoline (Endochroniczne właściwości resublimowanej tiotimoliny). W tym samym czasie przygotowywał swoją rozprawę doktorską, w obawie przed uprzedzeniami ze strony komisji egzaminacyjnej prosił więc wydawcę o opublikowanie artykułu pod pseudonimem. Mimo to artykuł ukazał się jednak pod jego prawdziwym nazwiskiem. Niedługo potem, w czasie ustnego egzaminu, Asimov coraz bardziej przejmował się otrzymywanymi pytaniami. Pod koniec jeden z egzaminatorów obrócił się ku niemu z uśmiechem, mówiąc: "Panie Asimov, proszę opowiedzieć nam coś o właściwościach termodynamicznych tiotimoliny". Po dwudziestominutowym oczekiwaniu, Asimov został wezwany z powrotem do pokoju egzaminacyjnego i otrzymał tytuł doktora.

W 1949 redaktor działu fantastyki naukowej wydawnictwa Doubleday, Walter I. Bradbury, przyjął do druku niepublikowaną powieść Asimova Grow Old Along With Me. Ukazała się ona nakładem Doubleday w styczniu 1950 jako Kamyk na niebie (Pebble in the Sky). To samo wydawnictwo opublikowało w latach 50. kolejne cztery powieści fatastycznonaukowe Asimova, jak również sześć powieści młodzieżowych z cyklu Lucky Starr, napisane pod pseudonimem Paul French. Doubleday wydał także zbiory opowiadań Asimova, począwszy od The Martian Way and Other Stories w 1955. Również we wczesnych latach 50. ukazały się w wydawnictwie Gnome Press opowiadania o robotach, zebrane pod tytułem Ja, robot, oraz opowieści o Fundacji pod postacią trylogii.

Gdy ukazały się nowe magazyny fantastyki naukowej, zwłaszcza Galaxy Magazine oraz The Magazine of Fantasy & Science Fiction, Asimov zaczął publikować opowiadania także w nich. Określał później lata 50. jako swoją "złotą dekadę". Pewna liczba tych opowiadań została wydana w antologii The Best of Isaac Asimov, łącznie z "Ostatnim pytaniem" (1956), opowiadającym o dążeniu gatunku ludzkiego do potencjalnego odwrócenia procesu entropii. Było to ulubione opowiadanie autora, przez wielu stawiane na równi z Nastaniem nocy. Asimov napisał o nim w 1973: Dlaczego to moje ulubione opowiadanie? Po pierwsze, pomysł przyszedł do mnie kompletny i nie trzeba było go dopracowywać; napisałem całą rzecz na gorąco i nie musiałem zmieniać praktycznie ani słowa. Takie opowiadania zawsze są cenione przez pisarzy. Poza tym miało ono nader dziwny wpływ na moich czytelników. Często ktoś pisze do mnie z prośbą o tytuł opowiadania, które jak im się wydaje ja napisałem, i abym powiedział gdzie można je znaleźć. Nie pamiętają tytułu, jednak gdy opisują treść, nieodmiennie chodzi o "Ostatnie pytanie". Doszło już do tego, iż ostatnio odebrałem telefon od zdesperowanego człowieka, który zaczął w te słów: Doktorze Asimov, jest takie opowiadanie które jak sądzę pan napisał, a nie mogę przypomnieć sobie tytułu...". Wtedy przerwałem, aby powiedzieć że chodzi o "Ostatnie pytanie", i kiedy streściłem wątek okazało się, że istotnie to tego tytułu poszukiwał. Pozostawiłem go w przekonaniu, że potrafię czytać w myślach na odległość tysięcy mil.

W grudniu 1974 były członek grupy Beatles, Paul McCartney, skontaktował się z Asimovem i zapytał, czy ten nie mógłby napisać scenariusza do filmowego musicalu fantastycznonaukowego. McCartney miał mglisty pomysł dotyczący głównego wątku, oraz urywki dialogów; chciał zrobić film na temat zespołu rockowego, którego członkowie odkrywają, że podszywa się pod nich grupa kosmitów. Zarówno członków zespołu, jak oszustów prawdopodobnie zagraliby członkowie grupy McCartneya The Wings, wtedy u szczytu popularności. Zaintrygowany pomysłem, choć nie był fanem muzyki rockowej, Asimov szybko stworzył zarys scenariusza. Zachował ogólną ideę McCartneya, tworząc poruszającą i dramatyczną historię, nie wykorzystał jednak dostarczonych fragmentów dialogów i prawdopodobnie z tej przyczyny propozycja została odrzucona. Scenariusz zachował się jedynie w archiwach Uniwersytetu Bostońskiego.

Od roku 1977 użyczył swojego nazwiska Isaac Asimov's Science Fiction Magazine (teraz Asimov's Science Fiction), i pisał artykuł wstępny do każdego wydania. Przez krótki czas istniały również Asimov's SF Adventure Magazine i towarzyszący mu Asimov's Science Fiction Anthology, publikowane jako magazyny (podobnie jak "antologie" Ellery Queen's Mystery Magazine oraz Alfred Hitchcock's Mystery Magazine).

W późnych latach 50. i w 60. Asimov zmienił nieco profil swojej twórczości i znacznie ograniczył liczbę publikowanych powieści fabularnych (wydał jedynie cztery powieści dla dorosłych pomiędzy Nagim słońcem w 1957 oraz Agentem Fundacji w 1982, z czego dwie to kryminały). Zwiększył natomiast liczbę publikacji popularnonaukowych; wystrzelenie Sputnika w 1957 uświadomiło społeczeństwu istnienie "luki naukowej", którą wydawcy Asimova chcieli zapełnić za pomocą wszelkich materiałów, jakie ten był w stanie stworzyć.

W tym samym czasie miesięcznik Magazine of Fantasy and Science Fiction zaprosił Asimova do kontynuacji stałej rubryki, rozpoczętej w wydawanym co dwa miesiące magazynie towarzyszącym Venture Science Fiction Magazine. Rubryka miała być poświęcona tematyce popularnonaukowej, Asimov otrzymał jednak jako redaktor całkowitą swobodę. Pierwszy artykuł z cyklu F&SF ukazał się w listopadzie 1958, po czym kolejne, w liczbie 399, publikowane były bez żadnych przerw aż do śmierci Asimova. Felietony te, okresowo wydawane w postaci książkowej przez Doubleday, utrwaliły reputację Asimova jako "Wielkiego Wyjaśniacza" problemów naukowych. On sam zaś wspominał je jako jedyne swoje artykuły popularne, w których nie musiał zakładać całkowitej nieznajomości tematu ze strony czytelników. Popularność jego pierwszego kompendium przeznaczonego dla szerokiego kręgu odbiorców, The Intelligent Man's Guide to Science, pozwoliła mu porzucić większość obowiązków akademickich i zostać pełnoetatowym pisarzem.

Asimov napisał na temat współczesnych mu teorii społecznych kilka esejów, między innymi "Thinking About Thinking" oraz "Science: Knock Plastic" (1967).

Wielka różnorodność tematów poruszanych w twórczości Asimova skłoniła kiedyś Kurta Vonneguta do zapytania: "Jakie to uczucie, wiedzieć wszystko?" Asimov odpowiedział, że wie jedynie, jakie to uczucie mieć reputację wszystkowiedzącego: "Nieswojo". (In Joy Still Felt, rozdział 30.) Thomas Pynchon we wstępie do swojego zbioru opowiadań Slow Learner przyznał, że polegał na publikacjach Asimova oraz Oxford English Dictionary, aby uzupełnić swoją wiedzę na temat entropii.

Miarą przyjaźni i szacunku między Asimovem a Arthurem C. Clarke było, że w tak zwanym "Pakcie Asimov-Clarke z Park Avenue", zawartym gdy jechali razem taksówką manhattańską Park Avenue w Nowym Jorku, Asimov zobowiązywał się do twierdzenia iż Clarke jest najlepszym na świecie pisarzem fantastycznonaukowym (drugie miejsce pozostawiając dla siebie), natomiast Clarke miał utrzymywać iż Asimov jest najlepszym pisarzem naukowym (drugie miejsce pozostawiając dla siebie)[22] Stąd dedykacja w książce Clarke'a Report on Planet Three (1972) brzmi: "Zgodnie z warunkami paktu Clarke-Asimov, drugi najlepszy na świecie pisarz naukowy dedykuje tę książkę drugiemu najlepszemu na świecie pisarzowi fantastycznonaukowemu."

Twórczość poza fantastyczna

Oprócz nauk ścisłych, Asimov bardzo interesował się również historią. Począwszy od lat 60. napisał 14 popularnych książek historycznych, z czego najważniejsze to The Greeks: A Great Adventure (1965), The Roman Republic (1966), The Roman Empire (1967), The Egyptians (1967) oraz The Near East: 10,000 Years of History (1968).

Opublikował dwutomowy Asimov's Guide to the Bible — pierwszy tom, dotyczący Starego Testamentu w 1967, drugi, na temat Nowego Testamentu w 1969 — potem połączył je w jeden 300-stronicowy tom w wydaniu z roku 1981. Przewodnik, zawierający mapy i tabele, opisuje kolejne księgi biblijne, wyjaśniając ich historię i warunki polityczne w jakich powstawały, zawiera również informacje biograficzne ważnych postaci.

Zainteresowanie Asimova literaturą przejawiło się w kilku wydaniach dzieł literackich z jego komentarzami, między innymi Asimov's Guide to Shakespeare (1970), Asimov's Annotated Paradise Lost (1974), i The Annotated Gulliver's Travels (1980).

Asimov był również uznanym autorem kryminałów i często pisywał do Ellery Queen's Mystery Magazine. Zaczął od tworzenia kryminałów fantastycznonaukowych, takich jak opowiadania o Wendallu Urth, prędko jednak przerzucił się na klasyczne kryminały. Wydał tylko dwie pełnowymiarowe powieści kryminalne, napisał jednak kilka opowiadań o Czarnych Wdowcach, grupie mężczyzn spotykających się co miesiąc, by zjeść obiad, pogawędzić i rozwiązać zagadkę. Pomysł na Wdowców inspirowany był związkiem Asimova z klubem dla mężczyzn "Trap Door Spiders", wszystkie główne postaci (prócz kelnera Henry'ego, który przypomina Jeevesa z książek Wodehouse'a) stworzone zostały na wzór jego najlepszych przyjaciół. Pod koniec życia Asimov wydał kilka zbiorów limeryków, w większości własnego autorstwa, poczynając od Lecherous Limericks w 1975. Tom Limericks: Too Gross, którego tytuł odzwierciedla zamiłowanie Asimova do żartów słownych, zawiera 144 limeryki Asimova i drugie tyle napisane przez Johna Ciardi. Wydał nawet tomik limeryków sherlockowskich. W książce Azazel, The Two Centimeter Demon Asimov zaprezentował humor żydowski. Dwaj główni bohaterowie, Żydzi, gawędzą przy posiłkach, opowiadając sobie anegdoty na temat "George'a" i jego przyjaciela Azazela. Z kolei Treasury of Humor Asimova jest zarówno zbiorem dowcipów, jak i wykładem poglądów autora na teorię humoru. Istotą humoru według niego jest nagła zmiana punktu widzenia, przenosząca akcent z rzeczy istotnych na trywialne, bądź z podniosłych na niedorzeczne.

Szczególnie w ostatnich latach swojego życia, Asimov w pewnym stopniu kultywował swój obraz jako sympatycznego rozpustnika. W 1971 roku, w odpowiedzi na rosnącą popularność poradników o seksie, takich jak Sensuous Woman oraz Sensuous Man, Asimov opublikował Sensuous Dirty Old Man, pod pseudonimem "Dr A", ale ze swoim nazwiskiem umieszczonym na okładce.

Asimov opublikował dwa tomy autobiografii: In Memory Yet Green(1979) oraz In Joy Still Felt(1980). Trzeci tom I. Asimov: A Memoir, został opublikowany w kwietniu 1994. Epilog został napisany przez wdowę Janet Asimov dziesięć lat po jego śmierci. It's Been Good Life (2002), zredagowane przez Janet, jest skróconą wersją jego trzech tomów autobiografii. Wydano także trzy retrospektywne tomy twórczości Asimova: Opus 100 (1969), Opus 200 (1979) i Opus 300 (1984).

Asimova i Gene Roddenberry'ego, twórcę Star Trek, połączyły wyjątkowe relacje podczas pierwszej edycji Star Trek, w późnych latach 60. Asimov napisał krytyczny esej o naukowej rzetelności Star Trek dla magazynu TV Guide. Roddenberry odpowiedział w osobistym uprzejmym liście, w którym wyjaśnił ograniczenia wynikające z pisania serialu, którego odcinki ukazują się co tydzień. Asimov skorygował swoje stanowisko w kolejnym eseju w TV Guide, twierdząc, że mimo nieścisłości Star Trek jest wyzwaniem intelektualnym i wnosi świeżość do telewizyjnych widowisk fantastycznych. Obaj zaprzyjaźnili się do tego stopnia, iż Asimov pracował nawet jako konsultant w kilku odcinkach Star Trek.

Kilka utworów Asimova zostało zekranizowanych. Najbardziej znane ekranizacje to: Ja, robot (I, Robot, 2004) z Willem Smithem (film znacznie odbiega od treści książki, koncentrując się na "Trzech prawach robotyki") oraz Człowiek przyszłości (Bicentennial Man, 1999) z Robinem Williamsem.

Używał pseudonimów: George E. Dale, Paul French, Dr. 'A', H. B. Ogden, John Starmore, Isaac Azimov, Isaak Asimov, I. Asimov, アイザック アシモフ

Wszechświat Fundacji

seria Wszechświat Fundacji

Roboty

  1. Mirror Image (1972) - opowiadanie Lustrzane odbicie Problemy 09 (366) 1976, Idealna maszyna, Świat robotów
  2. The Caves of Steel (1954) Pozytronowy detektyw inne tytuły: Pozytonowy detektyw i Stalowe jaskinie
  3. The Naked Sun (1957) Nagie słońce
  4. The Robots of Dawn (1983) Roboty z planety świtu
  5. Robots and Empire (1985) Roboty i Imperium

Fundacja - powieści

Imperium Galaktyczne

Fundacja - opowiadania

  • Fundacja
  1. Foundation (1942) inny tytuł: The Encyclopedists (1942) Fundacja Fantastyka 02 (2) 1982, Fikcje 01 (31) 1986
  2. Bridle and Saddle (1942) inny tytuł: The Mayors (1942)
  3. The Big and the Little (1944) inny tytuł: The Merchant Princes (1944)
  4. The Wedge (1944) inny tytuł: The Traders (1944)
  5. Dead Hand (1945) inny tytuł: The General (1945)
  6. The Mule (1945)
  7. Now You See It... (1948) inny tytuł: Search by the Mule (1948)
  8. ...And Now You Don't (1949) inny tytuł: Search by the Foundation (1949)
  • Roboty
  1. Susan Calvin (Robot)
    1. Liar! (1941) inny tytuł: Out of the Unknown (1996) Kłamca Ja, robot, Świat robotów 2
    2. Escape! (1945) inny tytuł: Paradoxical Escape (1945) Uciekaj! inne tytuły: Ucieczka i Uciekaj! Ja, robot, Świat robotów 2
    3. Evidence (1946) Dowód Droga do science fiction 3, Ja, robot, Świat robotów 2
    4. Little Lost Robot (1947) Zaginiony robot inny tytuł Mały, zagubiony robot Ja, robot, Świat robotów 2
    5. The Evitable Conflict (1950) Konflikt do uniknięcia inny tytuł Nieunikniony konflikt Ja, robot,Świat robotów 2
    6. Satisfaction Guaranteed (1951) Satysfakcja gwarantowana Świat robotów 2
    7. Risk (1955) Ryzyko Problemy 02 (347) 1975, Na granicy snu, Idealna maszyna, Świat robotów 2
    8. Galley Slave (1957) Niewolnik szpalt Świat robotów 2
    9. Lenny (1958) Lenny Opowiadania, Świat robotów 2
    10. Feminine Intuition (1969) Kobieca intuicja Feniks 03 (04) 1985, Problemy 11 (531) 1990, Świat robotów 2
    11. Robot Dreams (1986) Sny robotów inny tytuł Sny robota Problemy 08 (505) 1988, Arcydzieła
  2. Mike Donovan (Robot)
    1. Reason (1941) Balans inne tytuły Kopalniana łamigłówka, Dowód Ja, robot, Świat robotów
    2. Runaround (1942) Zabawa w berka Świat robotów
    3. Catch That Rabbit (1944) Złap tego królika inne tytuły: Zabawa w berka i Złapać tego królika Ja, robot, Świat robotów
    4. First Law (1956) Pierwsze prawo Świat robotów


Azazel

  • Azazel (1988) zbiór opowiadań Azazel

opowiadania cyklu:

Fantastyczna podróż

Lucky Starr

pod pseudonimem Paul French

  • David Starr: Space Ranger (1952)
  • Lucky Starr and the Pirates of the Asteroids (1953)
  • Lucky Starr and the Oceans of Venus (1954)
  • Lucky Starr and the Big Sun of Mercury (1956)
  • Lucky Starr and the Moons of Jupiter (1957)
  • Lucky Starr and the Rings of Saturn (1958)

Norby Chronicles

Powieści

Zbiory opowiadań

  • The Martian Way and Other Stories (1955)
  • Earth Is Room Enough (1957)
  • Nine Tomorrows (1959)
  • Dodici volte domani (1964)
  • Through a Glass, Clearly (1967)
  • Asimov's Mysteries (1968)
  • Nightfall and Other Stories (1969)
  • Opus 100 (1969)
  • The Early Asimov (1972)
  • The Best of Isaac Asimov (1973)
  • The Best of Isaac Asimov 1954-1972 (1973)
  • The Best of Isaac Asimov 1939-1952 (1973)
  • Have You Seen These? (1974)
  • Buy Jupiter and Other Stories (1975)
  • The Bicentennial Man and Other Stories (1976)
  • Dream, Benjamin's Dream and Benjamin's Bicentennial Blast (1976)
  • Asimov's Lecherous Limericks (1977)
  • Opus 200 (1979)
  • Le Livre d'Or de la Science-Fiction: Isaac Asimov (1980)
  • Three Science Fiction Tales (1981)
  • The Winds of Change and Other Stories (1983)
  • The Edge of Tomorrow (1985)
  • The Alternate Asimovs (1986)
  • The Best Science Fiction of Isaac Asimov (1986)
  • Science Fiction by Asimov (1986)
  • Robot Dreams (1986)
  • The Best Mysteries of Isaac Asimov (1987)
  • Isaac Asimov's The Ultimate Robot (1993)
  • Gold: The Final Science Fiction Collection (1995) Złoto i magia Magia i złoto
  • Magic: The Final Fantasy Collection (1996) Złoto i magia Magia i złoto

Zredagowane antologie

  • Isaac Asimov's Magical Worlds of Fantasy
  1. Wizards (1983) z Martin H. Greenberg i Charles G. Waugh
  2. Witches (1984) z Martin H. Greenberg i Charles G. Waugh
  3. Cosmic Knights (1985) z Martin H. Greenberg i Charles G. Waugh
  4. Spells (1985) z Martin H. Greenberg i Charles G. Waugh
  5. Giants (1985) z Martin H. Greenberg i Charles G. Waugh
  6. Mythical Beasties (1986) z Martin H. Greenberg i Charles G. Waugh
  7. Magical Wishes (1986) z Martin H. Greenberg i Charles G. Waugh
  8. Devils (1987) z Martin H. Greenberg i Charles G. Waugh
  9. Atlantis (1988) z Martin H. Greenberg i Charles G. Waugh
  10. Ghosts (1988) z Martin H. Greenberg i Charles G. Waugh
  11. Curses (1989) z Martin H. Greenberg i Charles G. Waugh
  12. Faeries (1991) z Martin H. Greenberg i Charles G. Waugh
  • The Hugo Winners
  1. Stories from the Hugo Winners, Volume 2 (1973)
  2. The Hugo Winners, Volume Three, Part One: 1970-1972 (1979)
  3. The Hugo Winners, Volume Three, Part Three: 1974-1975 (1979)
  4. The Hugo Winners, Volume Three, Part Two: 1973 (1979)
  5. The Hugo Winners, Volume 3, Book 1 (1979)
  6. The Hugo Winners: Volume 3, Book 2 (1979)
    1. The Hugo Winners, Volume 1 (1962)
    2. The Hugo Winners, Volume Two (1971)
    3. The Hugo Winners, Volume 3 (1977)
    4. The Hugo Winners, Volume 4 (1985)
    5. The Hugo Winners, Volume 5 (1986)
  • Young...
  1. Young Extraterrestrials (1984) z Martin H. Greenberg i Charles G. Waugh
  2. Young Mutants (1984) z Martin H. Greenberg i Charles G. Waugh
  3. Young Monsters (1985) z Martin H. Greenberg i Charles G. Waugh
  4. Young Star Travelers (1986) z Martin H. Greenberg i Charles G. Waugh
  5. Young Witches & Warlocks (1987) z Martin H. Greenberg i Charles G. Waugh
  • Omnibusy
  1. An Earth Gone Mad / The Rebellious Stars (1954) z Roger Dee
  2. No World of Their Own / The 1,000-Year Plan (1955) z Poul Anderson
  3. Science Fiction Omnibus (1967) Robert A. Heinlein i Arthur C. Clarke
  4. Supernova! (1974) z Robert A. Heinlein i J. G. Ballard
  5. The Far Ends of Time and Earth (1979)
  6. Prisoners of the Stars (1979)
  7. Isaac Asimov (1981)
  8. The Seven Deadly Sins and Cardinal Virtues of Science Fiction (1982) z Charles G. Waugh i Martin H. Greenberg
  9. Meine Freunde, die Roboter (1982)
  10. Foundation and I, Robot (1984)
  11. Other Worlds of Isaac Asimov (1987)
  12. Die Foundation-Trilogie (2000)
  13. Foundation, Foundation and Empire, Second Foundation (Everyman's Library (Cloth)) (2010)
  • The Great SF Stories
  1. The Great Science Fiction Stories Volume 1, 1939 (1979) z Martin H. Greenberg
  2. The Great Science Fiction Stories Volume 2, 1940 (1979) z Martin H. Greenberg
  3. The Great Science Fiction Stories Volume 3, 1941 (1980) z Martin H. Greenberg
  4. The Great Science Fiction Stories Volume 4, 1942 (1980) z Martin H. Greenberg
  5. The Great Science Fiction Stories Volume 5, 1943 (1981) z Martin H. Greenberg
  6. The Great Science Fiction Stories Volume 6, 1944 (1981) z Martin H. Greenberg
  7. The Great Science Fiction Stories Volume 7, 1945 (1982) z Martin H. Greenberg
  8. The Great Science Fiction Stories Volume 8, 1946 (1982) z Martin H. Greenberg
  9. The Great Science Fiction Stories Volume 9, 1947 (1983) z Martin H. Greenberg
  10. The Great Science Fiction Stories Volume 10, 1948 (1983) z Martin H. Greenberg
  11. The Great Science Fiction Stories Volume 11, 1949 (1984) z Martin H. Greenberg
  12. The Great SF Stories 12 (1950) (1984) z Martin H. Greenberg
  13. The Great SF Stories #13 (1951) (1985) z Martin H. Greenberg
  14. The Great SF Stories #14 (1952) (1986) z Martin H. Greenberg
  15. The Great SF Stories #15 (1953) (1986) z Martin H. Greenberg
  16. The Great SF Stories #16 (1954) (1987) z Martin H. Greenberg
  17. The Great SF Stories #17 (1955) (1988) z Martin H. Greenberg
  18. The Great SF Stories #18 (1956) (1988) z Martin H. Greenberg
  19. The Great SF Stories #19 (1957) (1989) z Martin H. Greenberg
  20. The Great SF Stories #20 (1958) (1990) z Martin H. Greenberg
  21. The Great SF Stories #21 (1959) (1990) z Martin H. Greenberg
  22. The Great SF Stories #22 (1960) (1991) z Martin H. Greenberg
  23. The Great SF Stories #23 (1961) (1991) z Martin H. Greenberg
  24. The Great SF Stories #24 (1962) (1992) z Martin H. Greenberg
  25. The Great SF Stories #25 (1963) (1992) z Martin H. Greenberg
  • Golden Years of SF
  1. Isaac Asimov Presents The Golden Years of Science Fiction (1983) z Martin H. Greenberg
  2. The Golden Years of Science Fiction (Second Series) (1983) z Martin H. Greenberg
  3. Isaac Asimov Presents The Golden Years of Science Fiction: Third Series (1984) z Martin H. Greenberg
  4. The Golden Years of Science Fiction: Fourth Series (1984) z Martin H. Greenberg
  5. The Golden Years of Science Fiction: Fifth Series (1985) z Martin H. Greenberg
  6. Isaac Asimov Presents the Golden Years of Science Fiction: Sixth Series (1988) z Martin H. Greenberg
  • The New Hugo Winners
  1. The New Hugo Winners (1989) z Martin H. Greenberg
  2. The New Hugo Winners, Volume II (1992) z Martin H. Greenberg
  • Nebula Awards
  1. Nebula Award Stories 8 (1973)
  • The Mammoth Book of . . .
  1. The Mammoth Book of Classic Science Fiction: Short Novels of the 1930s (1988) z Charles G. Waugh i Martin H. Greenberg
  2. The Mammoth Book of Golden Age Science Fiction: Short Novels of the 1940s (1989)z Charles G. Waugh i Martin H. Greenberg
  3. The Mammoth Book of Vintage Science Fiction: Short Novels of the 1950s (1990) z Charles G. Waugh i Martin H. Greenberg
  4. The Mammoth Book of New World Science Fiction: Short Novels of the 1960s (1991) z Charles G. Waugh i Martin H. Greenberg
  5. The Mammoth Book of Fantastic Science Fiction: Short Novels of the 1970s (1992) z Charles G. Waugh i Martin H. Greenberg
  6. The Mammoth Book of Modern Science Fiction: Short Novels of the 1980s (1993) z Charles G. Waugh i Martin H. Greenberg
  • Science Fiction Shorts
  1. After the End (1981) z Charles G. Waugh i Martin H. Greenberg
  2. Thinking Machines (1981) z Charles G. Waugh i Martin H. Greenberg
  3. Travels Through Time (1981) z Charles G. Waugh i Martin H. Greenberg
  4. Wild Inventions (1981) z Charles G. Waugh i Martin H. Greenberg
  5. Earth Invaded (1982)z Charles G. Waugh i Martin H. Greenberg
  6. Mad Scientists (1982) z Charles G. Waugh i Martin H. Greenberg
  7. Mutants (1982) z Charles G. Waugh i Martin H. Greenberg
  8. Tomorrow's TV (1982) z Charles G. Waugh i Martin H. Greenberg
  9. Children of the Future (1984) z Charles G. Waugh i Martin H. Greenberg
  10. Bug Awful (1984) z Charles G. Waugh i Martin H. Greenberg
  11. Time Warps (1984) z Charles G. Waugh i Martin H. Greenberg
  12. The Immortals (1984) z Charles G. Waugh i Martin H. Greenberg
  13. Isaac Asimov's Wonderful Worlds of Science Fiction
  14. Intergalactic Empires (1983) z Charles G. Waugh i Martin H. Greenberg
  15. The Science Fictional Olympics (1984) z Charles G. Waugh i Martin H. Greenberg
  16. Supermen (1984) z Charles G. Waugh i Martin H. Greenberg
  17. Comets (1986) z Charles G. Waugh i Martin H. Greenberg
  18. Tin Stars (1986) z Charles G. Waugh i Martin H. Greenberg
  19. Neanderthals (1987) z Charles G. Waugh i Martin H. Greenberg
  20. Space Shuttles (1987) z Charles G. Waugh i Martin H. Greenberg
  21. Monsters (1988) z Charles G. Waugh i Martin H. Greenberg
  22. Robots (1989) z Charles G. Waugh i Martin H. Greenberg
  23. Invasions (1990) z Charles G. Waugh i Martin H. Greenberg

Opowiadania w cyklach

  • Wendell Urth
  1. The Singing Bell (1955)
  2. The Talking Stone (1955)
  3. The Dying Night (1956)
  4. The Key (1966)
  • Thiotimoline
  1. The Marvellous Properties of Thiotimoline (1957)
  2. The Endochronic Properties of Resublimated Thiotimoline (1948)
  3. The Micropsychiatric Applications of Thiotimoline (1953)
  4. Thiotimoline and the Space Age (1960)
  5. Thiotimoline to the Stars (1973)
  • Probability Zero
  1. Time Pussy (1942)
  2. Left to Right (1987) Z lewa na prawo Złoto i magia
  3. Left to Right, and Beyond (1987) z Harrison Roth
  • Brandon, Shea & Moore
  1. Marooned Off Vesta (1939)
  2. Anniversary (1959)

Opowiadania

F&SF wybory esejów

  • Fact and Fancy (1962)
  • View From a Height (1963)
  • Adding a Dimension (1964)
  • Of Time and Space and Other Things (1965)
  • From Earth to Heaven (1966)
  • Science, Numbers, and I (1968)
  • The Solar System and Back (1970)
  • The Stars in Their Courses (1971)
  • The Left Hand of the Electron (1972)
  • The Tragedy of the Moon (1973)
  • Of Matters Great and Small (1975)
  • The Planet That Wasn't (1976)
  • Quasar, Quasar, Burning Bright (1978)
  • The Road to Infinity (1979)
  • The Sun Shines Bright (1981)
  • Counting the Eons (1983)
  • X Stands for Unknown (1984)
  • The Subatomic Monster (1985)
  • Far as Human Eye Could See (1987)
  • The Relativity of Wrong (1988)
  • Out of the Everywhere (1990)
  • The Secret of the Universe (1991) Tajna misja Claps 24

Książki popularnonaukowe

  • The Chemicals of Life (1954)
  • Races and People (1955) z William C. Boyd
  • Inside the Atom (1956)
  • Only a Trillion (1957) inny tytuł: Marvels of Science (1962)
  • Realm of Numbers (1959)
  • Words of Science (1959)
  • The Living River (1959)
  • The Wellsprings of Life (1960)
  • The Intelligent Man's Guide to Science (1961)
  • The Genetic Code (1962)
  • The Clock We Live On (1963)
  • The Human Brain (1964)
  • Planets for Man (1964) z Stephen H. Dole
  • The Human Body: Its Structure and Operation (1964)
  • A Short History of Chemistry (1965)
  • The New Intelligent Man's Guide to Science (1965)
  • The World of Carbon (1966)
  • Is Anyone There? (1967)
  • The Near East: 10,000 Years of History (1968)
  • The Universe: From Flat Earth to Quasar (1968)
  • Realm of Measure (1968)
  • Twentieth Century Discovery (1969)
  • Understand Physics: Light, Magnetism, and Electricity (1969)
  • Understand Physics: Motion, Sound, and Heat (1969)
  • Understand Physics: The Electron, Proton, and Neutron (1969)
  • Asimov's Guide to Shakespeare, Volume Two (1970)
  • Asimov's Guide to Shakespeare, Volume One (1970)
  • The Sensuous Dirty Old Man (1971)
  • Life and Energy (1972)
  • Building Blocks of the Universe (1972)
  • Today and Tomorrow And . . . (1973)
  • Jupiter, the Largest Planet (1973) inny tytuł: Jupiter (1975)
  • Please Explain (1973)
  • Earth: Our Crowded Spaceship (1974)
  • Science Past - Science Future (1975)
  • Alpha Centauri, The Nearest Star (1976)
  • The Neutrino (1976)
  • The Collapsing Universe (1977)
  • Towards Tomorrow (1977)
  • How Do We Find Out About Black Holes? (1978)
  • In Memory Yet Green: The Autobiography of Isaac Asimov, 1920-1954 (1979)
  • A Choice of Catastrophes (1979)
  • Asimov on Physics (1979)
  • Extraterrestrial Civilizations (1979)
  • Life and Time (1979)
  • In Joy Still Felt: The Autobiography of Isaac Asimov, 1954-1978 (1980)
  • Asimov on Science Fiction (1981)
  • Change!: Seventy-One Glimpses of the Future (1981)
  • Exploring the Earth and the Cosmos: The Growth and Future of Human Knowledge (1982)
  • The Roving Mind (1983)
  • The Measure of the Universe (1983)
  • The Exploding Suns: The Secrets of the Supernovas (1985)
  • Robots: Machines in Man's Image (1985) z Karen A. Frenkel
  • Futuredays: A Nineteenth Century Vision of the Year 2000 (1986) z Jean Marc Cote
  • How to Enjoy Writing: A Book of Aid and Comfort (1987) z Janet Asimov
  • Beginnings: The Story of Origins (1987)
  • Asimov's Galaxy: Reflections on Science Fiction (1989)
  • Asimov's Chronology of Science & Discovery (1989)
  • Frontiers: New Discoveries about Man and His Planet, Outer Space, and the Universe (1990)
  • Isaac Asimov's Guide to Earth and Space (1991)
  • Our Angry Earth (1991) z Frederik Pohl
  • Asimov Laughs Again (1992)
  • I. Asimov: A Memoir (1994)
  • Yours, Isaac Asimov: A Lifetime of Letters, by Isaac Asimov (1995) z Stanley Asimov
  • It's Been a Good Life (2002) z Janet Asimov
  • Venus (2004)
  • The Earth (Isaac Asimovs 21st Century Library of the Universe, the Solar System) (2004)
  • Legends, Folklore, and Outer Space (2004) with Richard Hantula
  • Science Fiction: Vision Of Tomorrow (2004) with Richard Hantula
  • Conversations With Isaac Asimov (2005) with Carl Freedman

Black Widowers - Czarni wdowcy

opowiadania kryminalne

  • Ph As in Phony (1972)
  • Truth to Tell (1972)
  • Go, Little Book! (1972)
  • Yankee Doodle Went to Town
  • Miss What? (1973)
  • Out of Sight (1973)
  • The Obvious Factor (1973)
  • The Pointing Finger (1973)
  • The Iron Gem (1974)
  • The Three Numbers (1974)
  • No Smoking (1974)
  • The Lullaby of Broadway (1974)
  • The Curious Omission (1974)
  • When No Man Pursueth (1974)
  • Quicker Than the Eye (1974)
  • Nothing Like Murder (1974)
  • Friday the Thirteenth (1975)
  • The One and Only East (1975)
  • Earthset and Evening Star (1975)
  • Season's Greetings! (1976)
  • The Unabridged (1976)
  • The Ultimate Crime (1976)
  • The Family Man (1976)
  • The Cross of Lorraine (1976)
  • The Missing Item (1977)
  • The Sports Page (1977)
  • The Next Day (1978)
  • Irrelevance! (1979)
  • None So Blind (1979)
  • To the Barest (1979)
  • The Backward Look (1979)
  • Second Best (1980)
  • What Time Is It? (1980)
  • Middle Name (1980)
  • The Year of the Action (1980)
  • Sixty Million Trillion Combinations (1980)
  • The Woman in the Bar (1980)
  • The Good Samaritan (1980)
  • Can You Prove It? (1981)
  • The Phoenician Bauble (1982)
  • A Monday in April (1983)
  • Neither Brute Nor Human (1984)
  • The Driver (1984)
  • The Wrong House (1984)
  • The Intrusion (1984)
  • The Redhead (1984)
  • Unique Is Where You Find It (1985)
  • The Fourth Homonym (1985)
  • Triple Devil (1985)
  • Sunset On the Water (1986)
  • Where Is He? (1986)
  • The Old Purse (1987)
  • The Quiet Place (1988)
  • The Envelope (1989)
  • Northwestward (1989) Północny Zachód Złoto i magia
  • The Alibi (1989)
  • Yes, but Why? (1990)
  • Lost in a Space Warp (1990)
  • Police at the Door (1990)
  • The Haunted Cabin (1990)
  • The Lucky Piece (1990)
  • The Four-Leaf Clover (1990)
  • The Recipe (1990)
  • The Guest's Guest (1991)

zbiory opowiadań

  • Tales of the Black Widowers (1974)
  • More Tales of the Black Widowers (1976)
  • Casebook of the Black Widowers (1980)
  • Banquets of the Black Widowers (1984)
  • Puzzles of the Black Widowers (1990)
  • The Return of the Black Widowers (2003)

Linki zewnętrzne i źródła

Osobiste
Przestrzenie nazw
Warianty
Działania
Nawigacja
Narzędzia
Pomoc
Szablony