Muspelheim

Z encyklopediafantastyki.pl
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
LEKSYKON FANTASTYKI
fiction

MUSPELHEIM — w mitologii germańskiej (skandynawskiej) kraina ognistych olbrzymów.

Położenie

Muspelheim, wraz z Niflheimem istniał na samym początku, jeszcze przed powstaniem świata. Podczas kiedy Niflheim położony był na północy, Mushpelheim leżał na południu. Obie te krainy odzielała od siebie otchłań, Ginnungagap. Po powstaniu świata Muspelheim był, obok Asgardu, Wanaheimu, Alfheimu, [[ Midgardu, Niflheimu, Jötunnheimu oraz Hrimthursheimu, jednym z dziewięciu światów, leżącym przy jednym z dziewięciu korzeni drzewa świata, Yggdrasillu. Jako taki był, obok Jötunnheimu oraz Hrimthursheimu, także jedną z trzech krain, należącą do Utgardu, czyli ziem olbrzymów.

Charakterystyka

Muspelheim był krainą ognia i jako taki przynależał później ognistym olbrzymom. Z powodu panującego tam żywiołu było w tej krainie jasno. Na początku świata połączenie ognia z Musphelheimu i lodu z Niflheimu dało początek praistotcie, olbrzymowi Ymirowi. Również z ognia Muspelheimu bogowie utworzyli ciała niebieskie — słońce, gwiazdy oraz księżyc. Po powstaniu świata panem Muspelheimu został ognisty olbrzym, Surtr, który strzegł jego granic. W dniu końca świata, Ragnarök, z Muspelheimu olbrzymy wyruszą prowadzone przez przez Surtra by zniszczyć świat a ogień z tej krainy, przyczyni się do zagłady tego ostatniego.

Literatura

  • Mitologie świata. Ludy skandynawskie, Kraków 2007.
  • Sołtysiak A., Dziewiątka w kulturze Normanów, [w:] „Antropologia Religii” 2003, nr 3, s. 167–184.
  • Słupecki L. P., Mitologia skandynawska w epoce Wikingów, Kraków 2003.
  • Szrejter A., Mitologia Germańska, Warszawa 1997.
  • Kempiński A. M., Słownik mitologii ludów indoeuropejskich, Poznań 1993.
  • Kempiński A. M., Ilustrowany leksykon mitologii Wikingów, Poznań 2003.
  • Sturluson S., Edda Prozaiczna, Sandomierz 2007.
  • Edda Poetycka, Wrocław 1986.

(aut. Izabela Ozga)

Osobiste
Przestrzenie nazw
Warianty
Działania
Nawigacja
Narzędzia
Pomoc
Szablony