Stanisław Lem. Pisarz, myśliciel, człowiek (Summa Lemologiae)

Z encyklopediafantastyki.pl
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Stanisław Lem. Pisarz, myśliciel, człowiek (Summa Lemologiae)

praca zbiorowa

Summa lemologiae.jpg
Język oryginału polski
Forma Książka krytycznoliteracka
I wydanie polskie 2003
Wydawca Wydawnictwo Literackie
ISBN 83-08-03298-2

Teksty tu zebrane są przeglądem różnych metodologii i mód badawczych, na różnych też punktach twórczości Stanisława Lenia skupiają swą uwagę, co pozwala nam oglądać utwory pisarza z wielu perspektyw, podziwiać koncepcje filozoficzne, śledzić, w jaki sposób filozoficzna teoria zakotwiczona jest w obrazach świata i w działaniach bohaterów. Analizy dowodzą, jak wielkiej pracy trzeba, aby Lema czytać we wszystkich przekrojach jego zawrotnej intelektualnej komplikacji. Dowodzą też ponad wszelką wątpliwość, że trud to opłacalny.

Książka niniejsza jest plonem dwóch sesji literackich poświęco­nych twórczości Stanisława Lema. Pierwsza odbyła się w Krako­wie, w auli Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz w Sali Mehofferow-skiej Wydawnictwa Literackiego, w dniach 15-17 listopada 1999, pod auspicjami Instytutu Filologii Polskiej UJ. Po upływie półro­cza odbyła się następna, polsko-niemiecka sesja: dwa dni w Szcze­cinie, dwa w Greifswaldzie (10-13 maja 2000), zorganizowa­na w ramach Polsko-Niemieckiego Forum Literackiego łączącego współpracą uniwersytety obydwu miast, a powołanego do życia staraniem profesorów Ulrike Jekutsch i Andrzeja Sulikowskiego.

Ponad czterdzieści referatów, jakie wygłoszono na dwuetapowej sesji lemologicznej, stanowi ważny dorobek rodzącej się na naszych oczach „lemologii". Wcześniej o Lemie pisano — i to nawet sporo, tak duża akademicka impreza wyłącznie jemu poświęcona odbyła się jednak po raz pierwszy. Zauważmy, że autorami referatów byli przeważnie badacze średniego i młodszego pokolenia, co dokumen­tuje wpływ Lema na generację „wnuków". Sam pisarz pojawił się na krakowskiej sesji, brał udział w dyskusjach, naszkicował kilka autointerpretacji, odpowiadał na pytania referentów i publiczności, a zatem wykroczył poza rolę „żywej ikony". Zresztą referenci trak­towali jego dzieło niekoniecznie z dbałością o wierność kanonicz­nym, bo przez samego autora potwierdzonym egzegezom.

Spis treści

Osobiste
Przestrzenie nazw
Warianty
Działania
Nawigacja
Narzędzia
Pomoc
Szablony