Wojciech Bogaczyk

Z encyklopediafantastyki.pl
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wojciech Bogaczyk
Wojciech bogaczyk.jpeg
Data i miejsce urodzenia 11 lipca,1958
Radom
Narodowość Polska

Wojciech Bogaczyk (ur. 11 lipca 1958 w Radomiu) – polski historyk, polityk i publicysta, działacz opozycji demokratycznej w latach 80. XX wieku, absolwent Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.

Pod koniec szkoły podstawowej i w szkole średniej prowadził indywidualnie akcje "małego sabotażu". Podczas nauki w Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie i w czasie studiów, uczestniczył wraz z kolegami w niezależnych uroczystościach patriotycznych m.in. manifestacji ulicznej 11 listopada 1978 Nawiązał współpracę ze Studenckim Komitetem Solidarności w Warszawie. Po rozpoczęciu studiów na KUL, jesienią 1979 prowadził kolportaż wydawnictw niezależnych tzw. "bibuły", którą przywoził z Warszawy. Wtedy też nawiązał kontakt z lubelskim środowiskiem Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela. Stał się też wtedy aktywnym uczestnikiem duszpasterstwa akademickiego o. dominikanów prowadzonego przez o. Ludwika Wiśniewskiego. Uczestniczył w kole samokształceniowym, organizował grupy ulotkowe w związku z bojkotem wyborów w 1980.

W październiku 1980 zakładał Niezależne Zrzeszenie Studentów KUL i został wybrany do tymczasowych władz krajowych NZS: jedenastoosobowego Ogólnopolskiego Komitetu Założycielskiego NZS. Brał udział w strajku łódzkim na przełomie stycznia i lutego 1981 Na pierwszym Zjeździe NZS w Krakowie został członkiem Krajowej Komisji Koordynacyjnej, a następnie wszedł w skład jej prezydium, w którym odpowiadał za kontakty z Kościołem Katolickim, organizacjami młodzieży szkolnej, oraz obroną więźniów politycznych. Organizował marsze w 16 ośrodkach akademickich w maju 1981 Był gościem I Zjazdu NSZZ "Solidarność", w trakcie którego ogłoszono powstanie Klubu Służby Niepodległości, którego był współzałożycielem.

Internowany w okresie od grudnia 1981 do grudnia 1982 w ośrodkach w Białołęce, Jaworzu i Darłówku, odmówił podpisania deklaracji lojalności, a także wyjazdu zagranicę i wszelkich nieformalnych rozmów ze służbą bezpieczeństwa. W latach 1983-1986 kierował samorządem studentów KUL, uczestnicząc także w konspiracyjnych zebraniach krajowych liderów samorządów. W 1985 był sygnatariuszem apelu Samorządu KUL wzywającego do bojkotu wyborów. W jego sprawie SB podjęło działania przygotowawcze, do procesu jednak nie doszło.

W latach 1989-1990 był członkiem prezydium Zarządu Głównego Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego, a następnie liderem Chrześcijańskiego Ruchu Obywatelskiego. Od 1991 do 1995 należał do Ruchu Trzeciej Rzeczypospolitej. Bez skutku ubiegał się o mandat poselski: w wyborach parlamentarnych w 1991 z listy wyborczej Wyborczej Akcji Katolickiej, a w wyborach w 1993 Zjednoczenia Polskiego - Porozumienia Centrum. W wyborach samorządowych w 1994, był pełnomocnikiem listy "Prawica Razem" w Warszawie. latach 1995-2000 był przewodniczącym Komitetu Polska-Czeczenia. W 2001 został wyróżniony odznaką "Zasłużony Działacz Kultury" przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. W 2006 uzyskał z IPN status osoby pokrzywdzonej. Jest członkiem Stowarzyszenia Wolnego Słowa.

15 grudnia 2007 został odznaczony nadanym przez Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Wraz z Adamem Pietrasiewiczem napisał powieść z gatunku historii alternatywnych Powroty, opublikowana przez Narodowe Centrum Kultury w 2014 roku.

Powieści

Osobiste
Przestrzenie nazw
Warianty
Działania
Nawigacja
Narzędzia
Pomoc
Szablony