Tekst źródłowy

{{Autor
| Imię                        =Aleksander 
| Nazwisko                    =Groza
| Grafika                     =
| Podpis                      = 
| Rok urodzenia               =1807
| Dzień miesiąc urodzenia     =30 czerwca
| Miejsce urodzenia           =Zahranicze
| Rok śmierci                 =1875
| Dzień miesiąc śmierci       =3 listopada
| Miejsce śmierci             =Chałaimgródek
| Narodowość                  =Polska
| Ważne dzieła                =
| nagroda1                    =
| nagroda2                    =
| nagroda3                    =
| nagroda4                    =
| nagroda5                    =
| nagroda6                    =
| nagroda7                    =
| nagroda8                    =
| nagroda9                    =
| nagroda10                   =
| www                         =
| kontakt                     =
| kategoria                   = Autor
| kategoria2                  = 
}}
Aleksander Groza (ur. 30 czerwca 1807 w Zahraniczach w guberni kijowskiej, zm. 3 listopada 1875 w Chałaimgródku pod Berdyczowem) – polski poeta epoki romantyzmu, jeden z pomniejszych twórców tzw. "szkoły ukraińskiej".

Według Juliana Tuwima, cenioną niegdyś poezję Grozy XIX-wieczna krytyka literacka porównywała do najlepszych wzorców czerpanych z Tarasa Szewczenki i Aleksandra Puszkina. Zważywszy, że początkowe utwory Szewczenki, jak (ballada ''Urzeczona'') pojawiają się w sześć lat po debiucie Grozy, niejasny wydaje się kierunek przekazywania tych wzorów.

Pochodził z zamożnej rodziny szlacheckiej. Otrzymawszy staranne wykształcenie – studiował m.in. na Wydziele Lekarskim Uniwersytetu Wileńskiego – osiadł w odziedziczonej wsi na Ukrainie, gdzie poświęcił się działalności literackiej.

Pierwsze utwory poetyckie opublikował w wileńskim Noworoczniku litewskim w 1831 roku. Pięć lat później wydał swoją pierwszą, a zarazem najsłynniejszą powieść, ''Starosta Kaniowski'' o zbrodniach Mikołaja Potockiego. W latach 1838-1842 wydawał w Wilnie tomy poezji z utworami twórców litewskich i ukraińskich.

Następną powieść opublikował dopiero w 1848; była to powieść realistyczno-obyczajowa ''Władysław – wyciąg z pamiętników nie bardzo znanych''. Kolejną zaliczającą się do tego gatunku, ''Mozaika kontraktowa – pamiętnik z roku 1851'', ukończył w 1857. Niedługo potem przeniósł się do Berdyczowa, gdzie pracował jako nauczyciel, a następnie do Żytomierza, gdzie był współorganizatorem Stowarzyszenia Księgarsko-Wydawniczego, spółki wydającej tanie książki, w tym opracowane przez Grozę elementarze.

Niektóre jego utwory zawierają elementy fantastyki, jak wybrana przez Tuwima do Polskiej noweli fantastycznej "Biała róża Pinettiego" [[Polska nowela fantastyczna. Ja gorę]].