Ys

Aktualna wersja na dzień 00:56, 17 lut 2014

YS – w legendzie celtyckiej z szóstego wieku, a konkretniej bretońskiej, zatopione miasto.

Nazwa

Nazwa Ys wskazuje na Ys jako miejsce położone nisko.

Położenie

Ys początkowo miało znajdować się na brzegu morza w Bretanii, chronione potężnym murem przed tamtejszymi falami. Jednakże na skutek rozpustnego i pełnego uciech życia, prowadzonego przez władającą nim księżniczkę Dahud, zostało strącone na samo dno morza.

Rodowód i charakterystyka

Założycielką Ys była właśnie Dahud, córka króla Gradlona. Odrzuciła chrześcijańską wiarę, tak gorliwie wyznwaną przez ojca a jej królestwem stało się Ys. Chociaż Ys zostało zatopione można do dziś ujrzeć go przy dobrej pogodzie. Ma też pewnego dnia na powrót wynurzyć się z dna morza.

Legenda o Ys powstała pod wpływem chrześcijaństwa. Taki rodowód ma motyw strącenia miasta na dno morza za grzech Dahud. Z drugiej strony legenda o Ys nawiązuje do motywu Wysp Szczęśliwych, znanych z mitologii celtyckiej a szerzej do wyobrażeń tamtego świata, czyli celtyckich zaświatów.

Literatura

• Gąssowski J., Mitologia Celtów, Warszawa 1987, vol. 8.
• Monaghan P., The Encyclopedia Of Celtic Mythology And Folklore, New York 2004.
• Rosen-Przeworska J., Morze w kulturze plemion celtyckich, [w:] Morze w kulturach świata, Warszawa 1976, s. 205–220.

(aut. Izabela Ozga)