Paproć

Wersja z 01:50, 17 wrz 2016 (pokaż źródło) I.ozga (dyskusja | edycje) ← poprzednia edycja		Wersja z 01:50, 17 wrz 2016 (pokaż źródło) I.ozga (dyskusja | edycje) następna edycja →
Linia 15:		Linia 15:
	<li> Immacolata M. M. ,<i>Mity i magia ziół</i>, Kraków 2006.</li>		<li> Immacolata M. M. ,<i>Mity i magia ziół</i>, Kraków 2006.</li>
	<li>Ziółkowska M.<i>Szczodry wieczór, szczodry dzień. Obrzędy, zwyczaje, zabawy</li>, Warszawa 1989.</li>		<li>Ziółkowska M.<i>Szczodry wieczór, szczodry dzień. Obrzędy, zwyczaje, zabawy</li>, Warszawa 1989.</li>
−	<li>Kopaliński W., <i><i>Słownik symboli</i></i>, Warszawa 2006.</li></ul>	+	<li>Kopaliński W., <i>Słownik symboli</i>, Warszawa 2006.</li></ul>
	(aut.[ Izabela Ozga]])		(aut.[ Izabela Ozga]])
	[[Kategoria: Zielnik]]		[[Kategoria: Zielnik]]

---

Wersja z 01:50, 17 wrz 2016

LEKSYKON FANTASTYKI

fiction

PAPROĆ — w wierzeniach roślina magiczna.

Wygląd

Zgodnie z wierzeniami mityczny kwiat paproci przyjmował kolor ognia bądź złota. Jaśniał w ciemności.

Miejsce i czas

Kwiat ów wyrastał w Noc Świętojańską bądź w przesilenie zimowe, słowiańskie święto Godów, a późniejsze, chrześcijańskie Boże Narodzenie. Zakwitał wyłącznie na krótką chwilę o godzinie dwunastej.

Charakterystyka

Złota barwa kwiatu paproci uczyniła z niego symbol solarny. Był nieodłączną częścią Nocy Świętojańskiej. Wtedy to wyruszano na jego poszukiwania w głąb borów. Kwiatu jednak strzegły istoty nadprzyrodzone, w tym czarty, które zwodziły poszukujących na manowce.

Mówiono, że kto odnajdzie kwiat paproci, tego czeka bogactwo, szczęście i mądrość. Tej na poły mitycznej roślinie przypisywano moc odnajdywania skarbów. Zgodnie z wierzeniami by je zdobyć należało podjąć odpowiednie kroki, rożne w zależności od folkloru. W Niemczech i Czechach należało udać się z kwiatem w ręku do ciemnego boru i tam szukać złota. W Rosji należało go rzucić wysoko do góry i szukać skarbu tam, gdzie upadł. Sama paproć, a szczególnie jej liście, znalazła zastosowanie w medycynie ludowej.

Literatura

• Mitologie świata. Słowianie, Kraków 2007.
• Immacolata M. M. ,Mity i magia ziół, Kraków 2006.
• Ziółkowska M.Szczodry wieczór, szczodry dzień. Obrzędy, zwyczaje, zabawy</li>, Warszawa 1989.</li>
• Kopaliński W., <i>Słownik symboli, Warszawa 2006.

(aut.[ Izabela Ozga]])