Fiołek
| (Nie pokazano 2 wersji utworzonych przez jednego użytkownika) | |||
| Linia 10: | Linia 10: | ||
<h2>Rodowód</h2> | <h2>Rodowód</h2> | ||
| − | W mitologii greckiej fiołki miały powstać z krwi umierającego [[Attis | Attisa]], po tym jak się wykastrował. Miały także wyrosnąć z krwi córki [[Midas | Midasa]], która zabiła się i rzuciła na | + | W mitologii greckiej fiołki miały powstać z krwi umierającego [[Attis | Attisa]], po tym jak się wykastrował. Miały także wyrosnąć z krwi córki [[Midas | Midasa]], która zabiła się i rzuciła na martwe ciało ojca. |
<h2>Charakterystyka</h2> | <h2>Charakterystyka</h2> | ||
| − | Fiołek był kwiatem przypisywanym [[Afrodyta | Afrodycie]] i [[Atena | Atenie]]. Rósł na łące | + | Fiołek był kwiatem przypisywanym [[Afrodyta | Afrodycie]] i [[Atena | Atenie]]. Rósł na łące, z której [[Persefona]] została porwana przez [[Hades | Hadesa]] do królestwa umarłych. Fiołki łączyły się także z Dionizosem. Kwiatami tymi ozdobiona była jego laska [[tyrs]], wieńcami zdobiły skronie [[menady]]. Ponieważ zgodnie z mitem wyrósł z krwi umierającego [[Attis | Attisa]], był wykorzystywany w obrzędach na cześć Kybele. Pień [[sosna | sosny]], uosabiający [[Attis | Attisa]], był przystrajany między innymi fiołkami. |
Obok [[róża | róży]] fiołek, a konkretniej jego zapach, uchodził za remedium na bóle głowy oraz miał zapobiegać upiciu się. Z tego powodu Grecy podczas uczt wkładali wieńce z fiołków na głowy. | Obok [[róża | róży]] fiołek, a konkretniej jego zapach, uchodził za remedium na bóle głowy oraz miał zapobiegać upiciu się. Z tego powodu Grecy podczas uczt wkładali wieńce z fiołków na głowy. | ||
| Linia 32: | Linia 32: | ||
<li>Kopaliński W.,<i>Słownik symboli</i>, Warszawa 2006.</li> | <li>Kopaliński W.,<i>Słownik symboli</i>, Warszawa 2006.</li> | ||
<li>Nozedar A., <i>Signs and Symbols Sourcebook. An A to Z compendium of over 1000 designs</i>, New York 2010.</li> | <li>Nozedar A., <i>Signs and Symbols Sourcebook. An A to Z compendium of over 1000 designs</i>, New York 2010.</li> | ||
| − | <li>Kowalik A.<i>Kosmologia dawnych Słowian</i>, Kraków 2004.</li></ul> | + | <li>Kowalik A., <i>Kosmologia dawnych Słowian</i>, Kraków 2004.</li></ul> |
(aut. [[Izabela Ozga]]) | (aut. [[Izabela Ozga]]) | ||
[[Kategoria: Zielnik]] | [[Kategoria: Zielnik]] | ||
Aktualna wersja na dzień 17:48, 4 mar 2017
| LEKSYKON FANTASTYKI | |
| fiction | |
Nazwa
Grecy zwali go ion. Łacińska nazwa to viola. Zgodnie z mitem nazwę tym kwiatom dała Io, przemieniona przez Herę w jałówkę i męczona przez ugryzienia gza, pożywiała się właśnie fiołkami.
Rodowód
W mitologii greckiej fiołki miały powstać z krwi umierającego Attisa, po tym jak się wykastrował. Miały także wyrosnąć z krwi córki Midasa, która zabiła się i rzuciła na martwe ciało ojca.
Charakterystyka
Fiołek był kwiatem przypisywanym Afrodycie i Atenie. Rósł na łące, z której Persefona została porwana przez Hadesa do królestwa umarłych. Fiołki łączyły się także z Dionizosem. Kwiatami tymi ozdobiona była jego laska tyrs, wieńcami zdobiły skronie menady. Ponieważ zgodnie z mitem wyrósł z krwi umierającego Attisa, był wykorzystywany w obrzędach na cześć Kybele. Pień sosny, uosabiający Attisa, był przystrajany między innymi fiołkami.
Obok róży fiołek, a konkretniej jego zapach, uchodził za remedium na bóle głowy oraz miał zapobiegać upiciu się. Z tego powodu Grecy podczas uczt wkładali wieńce z fiołków na głowy.
Rzymianie przyozdabiali fiołkami groby zmarłych. Fiołki poświęcali także geniuszowi w dzień urodzin.
U Słowian fiołek, a dokładniej fiołek trójbarwny, był związany z obchodami Nocy Świętojańskiej. Z kwiatem tym wiąże się także legenda o miłości kazirodczej. Według niej brat i siostra, połączeni tego rodzaju uczuciem, przemieni zostali w bratki.
W chrześcijaństwie przez kolor swoich płatków związany z męczeństwem Chrystusa. Był także symbolem maryjnym i symbolem pokory.
Kwiat ów wiązany był także z zakochanymi i waloryzowany pozytywnie.
Literatura
- Frazer J. G., Złota gałąź, Kraków 2012.
- Immacolata M. M., Mity i magia ziół, Kraków 2006.
- Forstner D., Świat symboliki chrześcijańskiej, Warszawa 1990.
- Leksykon symboli, pod red. Jarosiński R., Warszawa 1991.
- Kopaliński W.,Słownik symboli, Warszawa 2006.
- Nozedar A., Signs and Symbols Sourcebook. An A to Z compendium of over 1000 designs, New York 2010.
- Kowalik A., Kosmologia dawnych Słowian, Kraków 2004.
(aut. Izabela Ozga)
