Paproć

Wersja z 02:16, 17 wrz 2016 (pokaż źródło) I.ozga (dyskusja | edycje) ← poprzednia edycja		Aktualna wersja na dzień 02:17, 17 wrz 2016 (pokaż źródło) I.ozga (dyskusja | edycje)
Linia 13:		Linia 13:
	<h2>Literatura</h2><ul>		<h2>Literatura</h2><ul>
	<li><i>Mitologie świata. Słowianie</i>, Kraków 2007.</li>		<li><i>Mitologie świata. Słowianie</i>, Kraków 2007.</li>
−	<li> Immacolata M. M. ,<i>Mity i magia ziół</i>, Kraków 2006.</li>	+	<li> Immacolata M. M.,<i>Mity i magia ziół</i>, Kraków 2006.</li>
	<li>Ziółkowska M., <i>Szczodry wieczór, szczodry dzień. Obrzędy, zwyczaje, zabawy</i>, Warszawa 1989.</li>		<li>Ziółkowska M., <i>Szczodry wieczór, szczodry dzień. Obrzędy, zwyczaje, zabawy</i>, Warszawa 1989.</li>
	<li>Kopaliński W., <i>Słownik symboli</i>, Warszawa 2006.</li></ul>		<li>Kopaliński W., <i>Słownik symboli</i>, Warszawa 2006.</li></ul>

---

Aktualna wersja na dzień 02:17, 17 wrz 2016

LEKSYKON FANTASTYKI

fiction

PAPROĆ — w wierzeniach roślina magiczna.

Wygląd

Zgodnie z wierzeniami mityczny kwiat paproci przyjmował kolor ognia bądź złota. Jaśniał w ciemności.

Miejsce i czas

Kwiat ów wyrastał w Noc Świętojańską bądź w przesilenie zimowe, słowiańskie święto Godów, a późniejsze, chrześcijańskie Boże Narodzenie. Zakwitał wyłącznie na krótką chwilę o godzinie dwunastej.

Charakterystyka

Złota barwa kwiatu paproci uczyniła z niego symbol solarny. Był nieodłączną częścią Nocy Świętojańskiej. Wtedy to wyruszano na jego poszukiwania w głąb borów. Kwiatu jednak strzegły istoty nadprzyrodzone, w tym czarty, które zwodziły poszukujących na manowce.

Mówiono, że kto odnajdzie kwiat paproci, tego czeka bogactwo, szczęście i mądrość. Tej na poły mitycznej roślinie przypisywano moc odnajdywania skarbów. Zgodnie z wierzeniami by je zdobyć należało podjąć odpowiednie kroki, rożne w zależności od folkloru. W Niemczech i Czechach należało udać się z kwiatem w ręku do ciemnego boru i tam szukać złota. W Rosji należało go rzucić wysoko do góry i szukać skarbu tam, gdzie upadł. Sama paproć, a szczególnie jej liście, znalazła zastosowanie w medycynie ludowej.

Literatura

• Mitologie świata. Słowianie, Kraków 2007.
• Immacolata M. M.,Mity i magia ziół, Kraków 2006.
• Ziółkowska M., Szczodry wieczór, szczodry dzień. Obrzędy, zwyczaje, zabawy, Warszawa 1989.
• Kopaliński W., Słownik symboli, Warszawa 2006.

(aut.Izabela Ozga)