Rozmaryn
Z encyklopediafantastyki.pl
(Różnice między wersjami)
| Linia 10: | Linia 10: | ||
W starożytnym Rzymie rozmarynu używano przy składaniu ofiar bogom, a także przy obrzędach pogrzebowych. U Słowian rozmarynowy wianek, to symbol dziewictwa, niewinności. Dawne wianki ślubne splatali Słowianie właśnie z rozmarynu. Dokładniej wianek z tej rośliny zastąpił dawniejszą [[ruta | rutę]], a sam z kolei został wyparty przez [[mirt]]. W folklorze używano rozmarynu do odpędzania złych duchów. | W starożytnym Rzymie rozmarynu używano przy składaniu ofiar bogom, a także przy obrzędach pogrzebowych. U Słowian rozmarynowy wianek, to symbol dziewictwa, niewinności. Dawne wianki ślubne splatali Słowianie właśnie z rozmarynu. Dokładniej wianek z tej rośliny zastąpił dawniejszą [[ruta | rutę]], a sam z kolei został wyparty przez [[mirt]]. W folklorze używano rozmarynu do odpędzania złych duchów. | ||
| − | <h2>Rozmaryn w serialach:</ | + | <h2>Rozmaryn w serialach:</h2> |
Pojawia się w serialu ''Nie z tego świata'' (''Supernatural''). | Pojawia się w serialu ''Nie z tego świata'' (''Supernatural''). | ||
Aktualna wersja na dzień 13:17, 7 sty 2017
| LEKSYKON FANTASTYKI | |
| fiction | |
Nazwa
Łacińska nazwa rozmarynu, to rosmarinus officinalis.
Charakterystyka
W starożytnym Rzymie rozmarynu używano przy składaniu ofiar bogom, a także przy obrzędach pogrzebowych. U Słowian rozmarynowy wianek, to symbol dziewictwa, niewinności. Dawne wianki ślubne splatali Słowianie właśnie z rozmarynu. Dokładniej wianek z tej rośliny zastąpił dawniejszą rutę, a sam z kolei został wyparty przez mirt. W folklorze używano rozmarynu do odpędzania złych duchów.
Rozmaryn w serialach:
Pojawia się w serialu Nie z tego świata (Supernatural).
Literatura
- Leksykon symboli, pod red. Jarosiński R., Warszawa 1991.
- Kopaliński W., Słownik symboli, Warszawa 2006.
- Henslowa M., Z badań nad wiedzą ludową o roślinach, [:w] „Slavia Antiqua”, t. 23, 1976, str. s. 229 – 252.
- Nozedar A., Signs and Symbols Sourcebook. An A to Z compendium of over 1000 designs, New York 2010.
(aut. Izabela Ozga)
