HYNH+ Vol. V. Nr 1/2022
(Różnice między wersjami)
| Linia 14: | Linia 14: | ||
}} | }} | ||
| − | ''' | + | '''Australia - Pacyfik''' |
| − | + | Fragment wstępu: | |
| + | |||
| + | ''Jeśli się przyjrzeć klasycznej fantastyce australijskich i nowozelandzkich twórców (ale także pozostałym autorom umieszczającym akcję swej prozy w Australii i Oceanii), to na tle innych mało eksploatowanych kontynentów zaskakujące może się okazać bogactwo wyboru. (...) | ||
| + | W dziewiętnastym stuleciu Australia, podobnie zresztą jak i Afryka, z europejskiego punktu widzenia nie miała własnej tożsamości. Rzeczywistość kolonialna odbierała łatwość identyfikacji historycznej i narodowej; napływowe osadnictwo, emigranci z przeludnionych Wysp Brytyjskich, ale także zesłańcy stanowili „trzon kultury” australijskiej terra nullius, a więc ziemi nie należącej do nikogo, „w każdym razie do nikogo, z kim trzeba by się liczyć” — jak pisze Sven Lindqvist. Aborygeni bowiem byli jedynie tłem dla pierwszych pisarzy, tłem najczęściej pogardzanym, którego ocena odnosiła się bezpośrednio do rzeczywistości, w jakiej przyszło żyć odtrącającym i odtrącanym. Określenie „czarnuch” było dość pospolite również w odniesieniu do rdzennych narodów Australii, także w literaturze. Aborygeni, ale także Melanezyjczycy czy pozostali mieszkańcy wysp Pacyfiku, nierzadko byli obstawiani w rolach negatywnych, demonicznych, jak choćby w prezentowanym w niniejszym zbiorze Dziecku śmierci Guya N. Boothby’ego (...). | ||
| + | '' | ||
Wersja z 23:35, 3 lut 2022
| Hynh + | |
| |
| Rok wydania | 2021 |
| Numer | 3 (rok IV) |
| poprzedni HYNH+ Vol. IV. Nr 4/2021 |
następny HYNH+ Vol. V. Nr 2/2022 |
Australia - Pacyfik
Fragment wstępu:
Jeśli się przyjrzeć klasycznej fantastyce australijskich i nowozelandzkich twórców (ale także pozostałym autorom umieszczającym akcję swej prozy w Australii i Oceanii), to na tle innych mało eksploatowanych kontynentów zaskakujące może się okazać bogactwo wyboru. (...)
W dziewiętnastym stuleciu Australia, podobnie zresztą jak i Afryka, z europejskiego punktu widzenia nie miała własnej tożsamości. Rzeczywistość kolonialna odbierała łatwość identyfikacji historycznej i narodowej; napływowe osadnictwo, emigranci z przeludnionych Wysp Brytyjskich, ale także zesłańcy stanowili „trzon kultury” australijskiej terra nullius, a więc ziemi nie należącej do nikogo, „w każdym razie do nikogo, z kim trzeba by się liczyć” — jak pisze Sven Lindqvist. Aborygeni bowiem byli jedynie tłem dla pierwszych pisarzy, tłem najczęściej pogardzanym, którego ocena odnosiła się bezpośrednio do rzeczywistości, w jakiej przyszło żyć odtrącającym i odtrącanym. Określenie „czarnuch” było dość pospolite również w odniesieniu do rdzennych narodów Australii, także w literaturze. Aborygeni, ale także Melanezyjczycy czy pozostali mieszkańcy wysp Pacyfiku, nierzadko byli obstawiani w rolach negatywnych, demonicznych, jak choćby w prezentowanym w niniejszym zbiorze Dziecku śmierci Guya N. Boothby’ego (...).
