Tekst źródłowy

 {{Leksykon
 |typ=fiction
 }}__BEZSPISU__<categorytree mode=all style="float:right; clear:right; margin-left:1ex; border:1px solid gray; padding:0.7ex; background-color:white">Niflungowie (Bibliografia)</categorytree>'''NIFLUNGOWIE''' – w mitologii nordyckiej i ''Sadze o Wölsungach'' ród, znany także pod nazwą Gjukungów, związany z przeklętym pierścieniem [[Andwaranaut]], w germańskiej ''Pieśni o Nibelungach'' jego odpowiednikiem jest ród [[Nibelungowie | Nibelungów]].

==Rodowód==
Niflungowie w pieśniach byli rodem gockim i wywodzili się od Gjukiego. Do Niflungów zaliczali się kolejno – dwaj synowie Gjukiego, bracia [[Gunnar]] i [[Högni]], ich siostra [[Gudrun]], jej dzieci syn Sigmund i córka Swanhild, synowie Erp, Eitill a następnie Hamdir i Sórli.  

==Wygląd==
Ludzie, należący do tego rodu, mieli charakterystyczne, kruczoczarne włosy. 

==Charakterystyka==
Nad rodem Niflungów ciążyła klątwa pierścienia [[Andwaranaut]], który stał się własnością rodu po śmierci męża [[Gudrun]], [[Sigurd | Sigurda]]. Na skutek tej klątwy ród wyginął w tragicznych okolicznościach.

==Historia==
Grimhild, żona Gjukiego i matka [[Gudrun]], podała, podczas jego gościny na dworze, [[Sigurd | Sigurdowi]] magiczny napój. W związku z tym zapomniał o [[Brynhilda | Brynhildzie]], której przysięgał wierność. W ten sposób [[Gudrun]] i [[Sigurd | Sigurda]] połączyła wielka miłość. 

Jeszcze za życia [[Sigurd | Sigurda]] doczekali się syna Sigmunda. Tymczasem [[Gunnar]] zakochał się w [[Brynhilda | Brynhildzie]] i [[Sigurd]], za pomocą magii przybrał jego postać i zdobył dla [[Gunnar | Gunnara]] jej rękę. [[Brynhilda]], wychodząc nie za człowieka którego kochała, postanowiła się zemścić. Na skutek jej intrygi bracia [[Gudrun]], [[Gunnar]] i [[Högni]], obrócili się przeciwko jej mężowi. Wykorzystawszy najmłodszego brata, nie związanego z [[Sigurd | Sigurdem]], więzami krwi doprowadzili do zamordowania [[Sigurd | Sigurda]] podczas snu a także jego synka Sigmunda. Nim zginął [[Sigurd]] zabił najmłodszego z braci. Zrozpaczona [[Gudrun]] po śmierci męża opuściła dwór i przez siedem lat przebywała na dworze króla Danii. Tam urodziła się córka, owoc jej związku z [[Sigurd | Sigurdem]], Swanhild.

Następnie [[Gudrun]], znów na skutek intrygi jej matki, Grimhild, została żoną [[Atli | Atliego]]. Tyle, że tym razem magiczny napój zapomnienia wypiła ona sama. Doczekała się z [[Atli | Atlim]] dwóch synów – Erpa i Eitilla. Tymczasem jej mąż chciał zagarnąć dla siebie pierścień [[Andwaranaut]], który po śmierci poprzedniego właściciela i męża [[Gudrun]], [[Sigurd | Sigurda]], przeszedł na własność jej braci [[Gunnar | Gunnara]] i [[Högni | Högniego]]. [[Gudrun]] ostrzegła ich, domyślając się intrygi, która kryła się za zaproszeniem ich w gościnę. W tym celu wysłała zapisane runami ostrzeżenie a jako dowód pierścień [[Andwaranaut]], owiniętym wilczym włosiem. Bracia nie posłuchali jednak i przybyli na ucztę. W ten sposób [[Gunnar]] i [[Högni]] zostali zamordowani przez [[Atli | Atliego]]. [[Gunnar]], mimo gry na harfie która na jakiś czas uśpiła żmije, zginął w dole pełnym tych zwierząt od ich jadu. [[Högni | Högniemu]] wyrwano serce. [[Gudrun]] wzięła zemstę w swoje ręce. Najpierw zamordowała własnych synów – Erpa i Etilla. Ich serca a także ich krew, zmieszaną z miodem, dała do zjedzenia [[Atli | Atliemu]]. Na koniec podpaliła dwór wraz z mężem. Na daremnie [[Gudrun]] próbowała się utopić. Zamiast zginąć znalazła się na ziemi króla Jonkara. 

Jonkar został jej ostatnim mężem i ojcem dwóch synów, Hamdira i Sórliego. To oni właśnie mieli dokonać zemsty za córkę [[Gudrun]] a ich przyrodnią siostrę, Swanhild, która, jak niosła wieść, została w okrutny sposób zamordowana przez własnego męża, Jörmunreka, króla Gotów. Przed wysłaniem synów przeciwko królowi [[Gudrun]] za pomocą magii uczyniła ich rynsztunek odpornym na żelazo. Jednak Hamdir i Solri, na skutek niefortunnej wypowiedzi Hamdira, zdradzającej przeciwnikowi, że ich zbroje były magiczne, ponieśli klęskę. W ten sposób [[Gudrun]] straciła ostatnie ze swoich dzieci. Wraz z jej śmiercią w większości zgasł ród Niflungów.

==Literatura==
*Słupecki L. P., ''Mitologia skandynawska w epoce Wikingów'', Kraków 2003.
*Kempiński A.M., ''Słownik mitologii ludów indoeuropejskich'', Poznań 1993.
*Kempiński A., ''Ilustrowany leksykon mitologii Wikingów'', 2003.
*Turowska-Rawicz M., i Sypek R., ''Mitologie świata. Ludy skandynawskie'', Warszawa 2007.
* ''Edda Poetycka'', Wrocław 1986.
*Sturluson S., ''Edda Prozaiczna'', Sandomierz 2007.

(aut. [[Izabela Ozga]])
[[Kategoria: Mitologia Skandynawów]]  [[Kategoria:Pieśń o Nibelungach/Saga rodu Wölsungów]] [[Kategoria: Saga rodu Wölsungów]]