Niflungowie
| LEKSYKON FANTASTYKI | |
| fiction | |
NIFLUNGOWIE – w mitologii nordyckiej i Sadze o Wölsungach ród, znany także pod nazwą Gjukungów, związany z przeklętym pierścieniem Andwaranaut, w germańskiej Pieśni o Nibelungach jego odpowiednikiem jest ród Nibelungów.
Rodowód
Niflungowie w pieśniach byli rodem gockim i wywodzili się od Gjukiego. Do Niflungów zaliczali się kolejno – dwaj synowie Gjukiego, bracia Gunnar i Högni, ich siostra Gudrun, jej dzieci syn Sigmund i córka Swanhild, synowie Erp, Eitill a następnie Hamdir i Sórli.
Wygląd
Ludzie, należący do tego rodu, mieli charakterystyczne, kruczoczarne włosy.
Charakterystyka
Nad rodem Niflungów ciążyła klątwa pierścienia Andwaranaut, który stał się własnością rodu po śmierci męża Gudrun, Sigurda. Na skutek tej klątwy ród wyginął w tragicznych okolicznościach.
Historia
Grimhild, żona Gjukiego i matka Gudrun, podała, podczas jego gościny na dworze, Sigurdowi magiczny napój. W związku z tym zapomniał o Brynhildzie, której przysięgał wierność. W ten sposób Gudrun i Sigurda połączyła wielka miłość.
Jeszcze za życia Sigurda doczekali się syna Sigmunda. Tymczasem Gunnar zakochał się w Brynhildzie i Sigurd, za pomocą magii przybrał jego postać i zdobył dla Gunnara jej rękę. Brynhilda, wychodząc nie za człowieka którego kochała, postanowiła się zemścić. Na skutek jej intrygi bracia Gudrun, Gunnar i Högni, obrócili się przeciwko jej mężowi. Wykorzystawszy najmłodszego brata, nie związanego z Sigurdem, więzami krwi doprowadzili do zamordowania Sigurda podczas snu a także jego synka Sigmunda. Nim zginął Sigurd zabił najmłodszego z braci. Zrozpaczona Gudrun po śmierci męża opuściła dwór i przez siedem lat przebywała na dworze króla Danii. Tam urodziła się córka, owoc jej związku z Sigurdem, Swanhild.
Następnie Gudrun, znów na skutek intrygi jej matki, Grimhild, została żoną Atliego. Tyle, że tym razem magiczny napój zapomnienia wypiła ona sama. Doczekała się z Atlim dwóch synów – Erpa i Eitilla. Tymczasem jej mąż chciał zagarnąć dla siebie pierścień Andwaranaut, który po śmierci poprzedniego właściciela i męża Gudrun, Sigurda, przeszedł na własność jej braci Gunnara i Högniego. Gudrun ostrzegła ich, domyślając się intrygi, która kryła się za zaproszeniem ich w gościnę. W tym celu wysłała zapisane runami ostrzeżenie a jako dowód pierścień Andwaranaut, owiniętym wilczym włosiem. Bracia nie posłuchali jednak i przybyli na ucztę. W ten sposób Gunnar i Högni zostali zamordowani przez Atliego. Gunnar, mimo gry na harfie która na jakiś czas uśpiła żmije, zginął w dole pełnym tych zwierząt od ich jadu. Högniemu wyrwano serce. Gudrun wzięła zemstę w swoje ręce. Najpierw zamordowała własnych synów – Erpa i Etilla. Ich serca a także ich krew, zmieszaną z miodem, dała do zjedzenia Atliemu. Na koniec podpaliła dwór wraz z mężem. Na daremnie Gudrun próbowała się utopić. Zamiast zginąć znalazła się na ziemi króla Jonkara.
Jonkar został jej ostatnim mężem i ojcem dwóch synów, Hamdira i Sórliego. To oni właśnie mieli dokonać zemsty za córkę Gudrun a ich przyrodnią siostrę, Swanhild, która, jak niosła wieść, została w okrutny sposób zamordowana przez własnego męża, Jörmunreka, króla Gotów. Przed wysłaniem synów przeciwko królowi Gudrun za pomocą magii uczyniła ich rynsztunek odpornym na żelazo. Jednak Hamdir i Solri, na skutek niefortunnej wypowiedzi Hamdira, zdradzającej przeciwnikowi, że ich zbroje były magiczne, ponieśli klęskę. W ten sposób Gudrun straciła ostatnie ze swoich dzieci. Wraz z jej śmiercią w większości zgasł ród Niflungów.
Literatura
- Słupecki L. P., Mitologia skandynawska w epoce Wikingów, Kraków 2003.
- Kempiński A.M., Słownik mitologii ludów indoeuropejskich, Poznań 1993.
- Kempiński A., Ilustrowany leksykon mitologii Wikingów, 2003.
- Turowska-Rawicz M., i Sypek R., Mitologie świata. Ludy skandynawskie, Warszawa 2007.
- Edda Poetycka, Wrocław 1986.
- Sturluson S., Edda Prozaiczna, Sandomierz 2007.
(aut. Izabela Ozga)
