Wölsungowie

Wersja z 20:25, 14 wrz 2013

WÖLSUNGOWIE – w mitologii nordyckiej i germańskiej ród, biorący swój początek od Wölsunga, poza tradycją obu Edd, znany z Sagi rodu Wölsnugów i jej germańskiego odpowiednika, Pieśni o Nibelungach.

Rodowód

Założyciel rodu miał być prawnukiem boga Odyna. Do Wölsungów zaliczały się dzieci Wölsnuga, Sigmund i jego siostra Signy oraz pozostałych dziewięciu synów. Synem Signy i Sigmunda był Sinfjötli. Następnie narodził się Helgi, syn Sigmunda i Borghild a po śmierci ojca Sigurd, owoc związku z Hjördis.

Historia

Wölsung wydał swoją jedyną córkę, Signy, za mąż za króla Götalandu Siggeira i uczynił to wbrew jej woli. Podczas uczty pojawił się Odyn i wbił w pień miecz, Gram, który miał stać się własnością tego, kto zdoła go wyciągnąć. Udało się to Sigmundowi z rodu Wölsungów. Kiedy król Götalandu, Siggeir, zażądał odstąpienia mu miecza wybuchła sprzeczka. Siggeir nie zapomniał o zniewadze. Uciekł się do podstępu i zaprosił na ucztę ród Wölsungów. Przegrali w walce i zostali spętani oraz zostawieni w lesie na pastwę matki Siggeira, która przybrała postać ogromnej wilczycy i która każdej nocy, zjawiała się w lesie i pożerała jednego z braci.

Signy, dzięki podstępowi, udało się jednak ocalić Sigmunda. Z twarzą natartą miodem czekał aż pojawiła się wilczyca a gdy zaczęła zlizywać miód z jego twarzy w pewnym momencie wsunęła język do jego ust. Wtedy Sigmund mocno wbił w niego zęby i zaczęła się szamotanina. W efekcie wilczyca zginęła z rąk Sigmunda. Ów zaś chował się w chacie w lesie, gdzie przygotowywał się do zemsty. Początkowo Signy wysłała do Sigmunda swoich synów, owoc związku z królem Siggeirem, ale nie było w nich męstwa charakterystycznego dla Wölsungów. Wówczas Signy ponownie uciekła się do podstępu i za pomocą magii zamieniła się wyglądem z wieszczką. Pod tą postacią spała z własnym bratem.

Ze związku Signy oraz Sigmunda narodził się syn, przyszły mściciel rodu Wölsungów – Sinfjötli. Mieszkał wraz z ojcem w lesie, skąd udawali się na polowania. Pewnego razu mieli natknąć się na śpiących mężczyzn i porzucone przez nich wilcze skóry. Wdziawszy je na pewien czas stali się wilkami. W tym czasie doszło do sprzeczki, podczas której Sigmund rzucił się na syna i przegryzł mu gardło. Odyn wysłał jednak kruka z magcznym zielem, które przywróciło mu życie. Kiedy udało im się odzyskać postać ludzką Sinfjötli był już gotowy, by z ojcem u boku, dokonać zemsty na Siggeirze.

Sigmund i Sinfjötli, choć udało im się zabić dwóch synów Siggeira, sami zostali przez niego schwytani i pogrzebani żywcem. Z kurhanu wyprowadziła ich Signy. Sigmund i Sinfjötli dokonali zemsty – podpalili dowrzyszcze wraz z przebywającym w nim Seggeirem. Signy odeszła wraz z mężem, dobrowolnie wchodząc w płomienie.

Tymczasem Sigmund został królem, zatrzymując przy sobie Sinfjötliego, poślubił Borghild z którą miał syna Helgiego. Jednakże kiedy otruła ona Sinfjötliego wziął za żonę Hjördis. Odrzucony w ten sposób zalotnik Hjördis, Lyngwi, wystąpił przeciwko Sigmundowi. W walce Sigmund zginął, pokonany przez samego Odyna, który wytrącił mu z ręki i roztrzaskał na kawałki ten sam miecz, Gram, który kiedyś wbił w pal i który wyciągnął Sigmund.

Literatura

• Słupecki, L. P.,Wojownicy i wilkołaki, Warszawa 2011.
• Kempiński A.M., Słownik mitologii ludów indoeuropejskich, Poznań 1993.
• Kempiński A., Ilustrowany leksykon mitologii Wikingów, 2003.
• Saga o Völsungach, Sandomierz 2009.
• Edda Poetycka, Wrocław 1986.

(aut. Izabela Ozga)