Bluszcz

<h2>Nazwa</h2>Po łacinie <i>hedera</i>. Grecy zwali go <i>kissos</i>.<h2>Wygląd</h2>Z punktu widzenia historii kultury szczególną cechą bluszczu jest jego wieczna zieloność oraz sposób rozrostu. <h2>Charakterystyka</h2>Pierwsza z tych cech wiąże bluszcz z symboliką wegetacji i odrodzenia. Jako taki był atrybutem bogów związanych ze śmiercią i odrodzeniem. W mitologii frygijskiej [[Attis | Attisa]]. W mitologii egipskiej związany z [[Ozyrys | Ozyrysem]]. Mitologia grecka połączyła go z [[Dionizos | Dionizosem]]. Bóg ów nosił nawet przydomek <i>Dionizos Kissos</i>, czyli <i>Dionizos Bluszczowy</i>. Zarówno [[Dionizos]], postępujące na wzór boga bachantki oraz [[Faun | syleni]] i [[Faun | satyrowie]], stanowiący część boskiego orszaku, oplatali ciała wieńcami bluszczowymi, niekiedy nosili bluszczowe wieńce na głowie. Wraz z winoroślą bluszcz oplatał laskę, tyrs, dzierżoną w dłoni  zarówno przez samego boga jak i bachantki. Bluszcz miał służyć tym ostatnim do wprowadzania się w stan oszołomienia, transu. W tym celu żuły jego liście. Bluszczem pokrył się z woli [[Dionizos | Dionizosa]] statek żeglarzy trackich, którzy nie rozpoznali boga i chcieli sprzedać jako niewolnika odmówiwszy spełnienia jego prośby i zawiezienia na Naksos. W mitologii greckiej bluszcz był także atrybutem nimfy Tali, która nosiła wieniec bluszczowy na głowie.