Fenrir
(Utworzył nową stronę „{{Leksykon |typ=fiction }}<categorytree mode=all style="float:right; clear:right; margin-left:1ex; border:1px solid gray; padding:0.7ex; background-color:white">Fenr...”) |
(→Literatura) |
||
| Linia 15: | Linia 15: | ||
</small> | </small> | ||
==Literatura== | ==Literatura== | ||
| + | *''Edda poetycka'', BN, 1986. | ||
| + | *Sturlusson S., ''Edda Prozaiczna'', Sandomierz 2007. | ||
*Słupecki L.P., ''Mitologia skandynawska w epoce Wikingów'', Kraków 2003. | *Słupecki L.P., ''Mitologia skandynawska w epoce Wikingów'', Kraków 2003. | ||
*Szrejter A., ''Mitologia Germańska'', Warszawa 1997. | *Szrejter A., ''Mitologia Germańska'', Warszawa 1997. | ||
| Linia 21: | Linia 23: | ||
*Kleczkowska K., ''Kiedy człowiek zmienia się w zwierzę. O pochodzeniu likanotropii'', „Maska”, 2011, t.11, s. 85–101. | *Kleczkowska K., ''Kiedy człowiek zmienia się w zwierzę. O pochodzeniu likanotropii'', „Maska”, 2011, t.11, s. 85–101. | ||
*Petoia E., ''Wampiry i wilkołaki'', Kraków 2004. | *Petoia E., ''Wampiry i wilkołaki'', Kraków 2004. | ||
| − | |||
| − | |||
(aut. [[Izabela Ozga]]) | (aut. [[Izabela Ozga]]) | ||
Wersja z 19:15, 4 mar 2013
| LEKSYKON FANTASTYKI | |
| fiction | |
Rodowód
Fenrir przeszedł na świat w Żelaznym Lesie (Järnwidur), leżącym na granicy Utgardu i Midgardu, ze związku Lokiego oraz olbrzymki Angrbody. Miał siostrę w Hel i brata w wężu Jörmungandzie. Sam był ojcem dwóch innych wilków Sköll i Hatiego. Żywić się miał ciałami umarłych. Niektóre wersje mitu, to jemu, nie Sköllowi, przypisują pożarcie słońca.
Spętanie Fenrira
Fenrir przebywał w Asgardzie. Jednak ze względu na spustoszenie jakie szerzył bogowie postanowili go spętać. Fenrir jednak zrywał każde okowy. Pękł łańcuch Laeding i łańcuch Dromi. Dopiero, wykonany na prośbę bogów przez karły, pomógł magiczny sznur Gleipnir. Miał on być niepozornie cienki i skręcony zdźwięku kociego stąpania, z brody niewieściej, z korzenia skały, ze ścięgna niedźwiedziego, tchu rybiego i ptasiego wymiotu. [1] Bogowie powedzieli Fenrirowi, że chcą tylko sprawdzić jego siłę. Wilk jednak podejrzewał podstęp w działaniu Bogów. Na dowód ich prawodomówności Tyr miał wsadzić prawą dłoń w paszczę wilka. Bóg ów został kaleką a uwięzionego Fenrira przywiązanego liną Gelinga, którą umocowano głęboko w skale Giol i przycignieciono głazem. Między potężne szczęki wilka włożono miecz, rękojeścią do dołu a ostrzem do góry. Ślina, która wypływała z jego paszczy dała początek Wan, rzece opływającej Midgard.
Uwolnienie Fenrira w Ragnarök
Fenrir uwolni się z pętów na koniec czasów w Ragnarök, w dniu końca świata i w towarzystwie psa Garma, węża Jörmunganda oraz Lokiego i Surtra stanie przeciwko Bogom. Przypłynie wraz z Lokim na Naglfarze, okręcie zbudowanym z trupich paznokci. W walce z Fenrirem polegnie Odyn a ściślej zostanie pożarty. Boga pomści jednak jego syn, Widar, zabijając Fenrira a konkretniej rozpłata mu paszczę.
- ↑ Edda Prozaiczna, Sandomierz 2007.
Literatura
- Edda poetycka, BN, 1986.
- Sturlusson S., Edda Prozaiczna, Sandomierz 2007.
- Słupecki L.P., Mitologia skandynawska w epoce Wikingów, Kraków 2003.
- Szrejter A., Mitologia Germańska, Warszawa 1997.
- Kempiński A.M., Słownik mitologii ludów indoeuropejskich, Poznań 1993.
- Sołtysiak A., Postać Thora w mitologii pogańskich Skandynawów, „Antropologia Religii”, 2001, t.2, s. 105–136.
- Kleczkowska K., Kiedy człowiek zmienia się w zwierzę. O pochodzeniu likanotropii, „Maska”, 2011, t.11, s. 85–101.
- Petoia E., Wampiry i wilkołaki, Kraków 2004.
(aut. Izabela Ozga)
