Fenrir
| LEKSYKON FANTASTYKI | |
| fiction | |
Rodowód
Fenrir przeszedł na świat w Żelaznym Lesie (Järnwidur), leżącym na granicy Utgardu i Midgardu, ze związku Lokiego oraz olbrzymki Angrbody. Miał siostrę w Hel i brata w wężu Jörmungandzie. Sam był ojcem dwóch innych wilków Sköll i Hatiego. Żywić się miał ciałami umarłych. Niektóre wersje mitu, to jemu, nie Sköllowi, przypisują pożarcie słońca.
Spętanie Fenrira
Fenrir przebywał w Asgardzie. Jednak ze względu na spustoszenie jakie szerzył bogowie postanowili go spętać. Fenrir jednak zrywał każde okowy. Pękł łańcuch Laeding i łańcuch Dromi. Dopiero, wykonany na prośbę bogów przez karły, pomógł magiczny sznur Gleipnir. Miał on być niepozornie cienki i skręcony zdźwięku kociego stąpania, z brody niewieściej, z korzenia skały, ze ścięgna niedźwiedziego, tchu rybiego i ptasiego wymiotu. [1] Bogowie powedzieli Fenrirowi, że chcą tylko sprawdzić jego siłę. Wilk jednak podejrzewał podstęp w działaniu Bogów. Na dowód ich prawodomówności Tyr miał wsadzić prawą dłoń w paszczę wilka. Bóg ów został kaleką a uwięzionego Fenrira przywiązanego liną Gelinga, którą umocowano głęboko w skale Giol i przycignieciono głazem. Między potężne szczęki wilka włożono miecz, rękojeścią do dołu a ostrzem do góry. Ślina, która wypływała z jego paszczy dała początek Wan, rzece opływającej Midgard.
Uwolnienie Fenrira w Ragnarök
Fenrir uwolni się z pętów na koniec czasów w Ragnarök, w dniu końca świata i w towarzystwie psa Garma, węża Jörmunganda oraz Lokiego i Surtra stanie przeciwko Bogom. Przypłynie wraz z Lokim na Naglfarze, okręcie zbudowanym z trupich paznokci. W walce z Fenrirem polegnie Odyn a ściślej zostanie pożarty. Boga pomści jednak jego syn, Widar, zabijając Fenrira a konkretniej rozpłata mu paszczę.
- ↑ Edda Prozaiczna, Sandomierz 2007.
Literatura
- Słupecki L.P., Mitologia skandynawska w epoce Wikingów, Kraków 2003.
- Szrejter A., Mitologia Germańska, Warszawa 1997.
- Kempiński A.M., Słownik mitologii ludów indoeuropejskich, Poznań 1993.
- Sołtysiak A., Postać Thora w mitologii pogańskich Skandynawów, „Antropologia Religii”, 2001, t.2, s. 105–136.
- Kleczkowska K., Kiedy człowiek zmienia się w zwierzę. O pochodzeniu likanotropii, „Maska”, 2011, t.11, s. 85–101.
- Petoia E., Wampiry i wilkołaki, Kraków 2004.
- Edda poetycka, BN, 1986.
- Sturlusson S., Edda Prozaiczna, Sandomierz 2007.
(aut. Izabela Ozga)
