Ikaria XB-1

Z encyklopediafantastyki.pl
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ikaria XB-1 (1963)

Jindřich Polák
Ikarie XB-1

Ikarie.jpg
Scenariusz: Pavel Juráček
Jindřich Polák
Muzyka: Zdeněk Liška
Zdjęcia: Jan Kališ
Występują: Jiří Vršťala
Jaroslav Rozsíval
Jozef Adamovič
Otto Lackovič
Marcela Martínková
Produkcja: Czechosłowacja
Typ film
Gatunek science fiction
Czas 81 min.

Ikaria XB 1 (czes. Ikarie XB 1) – film fantastycznonaukowy z 1963 roku w reżyserii Jindřicha Poláka oparty swoimi wątkami na powieści Stanisława Lema Obłok Magellana, co jednak nie jest wspomniane w napisach końcowych filmu.

Fabuła

Adaptacja ta nawiązuje luźno do pomysłu Lema z książki, do pierwszej podróży statku kosmicznego poza Układ Słoneczny – do planet gwiazdy Alfa Centauri. Akcja zaczyna się w roku 2063 r., na pokładzie statku "Ikaria". Lot ma potrwać 15 ziemskich lat (tylko dwa lata na statku), a załoga liczy 40 osób. Podczas podróży bohaterowie napotykają wrak ziemskiej stacji kosmicznej z XX wieku. Podobnie jak w książkowym pierwowzorze Lema, jest to orbitalna stacja bojowa o nazwie "Tornado", przewożąca broń chemiczną (gaz bojowy o nazwie "Tiger Fun" – powodujący szybką śmierć i zapobiegający rozkładowi martwych ciał), oraz pociski nuklearne. W okolice stacji zostaje wysłany statek badawczy z dwoma członkami załogi. Przypadkowo uruchamiają jeden pocisk nuklearny, który niszczy stację i statek badawczy z dwoma członkami załogi. Po tym wypadku "Ikaria" z resztą załogi podejmuje dalszą podróż, podczas której narażona jest na tajemnicze promieniowanie wywołujące senność, którego źródłem jest Czarna Gwiazda. Mieszkańcy Białej Planety emitują pole ochronne, które łagodzi skutki promieniowania Czarnej Gwiazdy. Jeden z członków załogi na skutek promieniowania przechodzi załamanie psychiczne i wyłącza Centralny Automat, co może doprowadzić do śmierci pozostałej części załogi. W końcu "Ikaria" dociera do Białej Planety w układzie Alfy Centauri i następują przygotowania do lądowania.

Film ten, mimo nie pojawienia się tej informacji w napisach końcowych, jest uważany za adaptację powieści Lema. Wyróżnia się na tle ówczesnych produkcji, o czym może świadczyć fakt jego dystrybucji także w krajach zachodnich (pod tytułem Voyage to the End of the Universe). W przeciwieństwie do hollywoodzkich produkcji tego gatunku film skupia się raczej na życiu codziennym i przeżyciach bohaterów, niż na samej kosmicznej historii.

Źródło

  • [[1]] wikipedia
Osobiste
Przestrzenie nazw
Warianty
Działania
Nawigacja
Narzędzia
Pomoc
Szablony