Sigurd

Aktualna wersja na dzień 00:21, 17 lut 2014

SIGURD – w mitologii nordyckiej i Sadze o Wölsungach heros, odpowiednikiem Sigurda w germańskiej Pieśni o Nibelungach jest Zygfryd.

Rodowód

Sigurd, syn Sigmunda, pochodził z rodu Wölsungów. Nigdy nie poznał swojego ojca. Został wychowany przez Regina. Był mężem Gudrun z rodu Niflungów z którą miał syna, Sigmunda.

Atrybuty

Sigurd był właścicielem miecza Gram, który otrzymał od Regina a także posiadaczem konia o imieniu Grani, którego to wierzchowca wskazał Sigurdowi sam Odyn.

Charakterystyka

Sigurd był zabojcą smoka Fafnira, drugim z posiadaczy pierścienia Andwaranaut, części skarbu karła Andwariego. Dzięki zjedzeniu serca smoka Sigurd rozumiał mowę zwierząt, a konkretniej Pieśń o Fafnirze, pochodząca z Eddy Poetyckiej, wspomina tutaj o ptakach. Z kolei wykąpanie się w smoczej krwi uodporniło go na rany.

Historia Sigurda

Sigurd wychowywał się on bez wiedzy o swoim ojcu a jego opiekunem był Regin. To on pewnego dnia przekuł dla niego na nowo złamany miecz Gram, mówiąc, że należał do jego ojca. Za namową Regina Sigurd zabił przemienionego w smoka brata Regina, Fafnira. Fafnir przed śmiercią ostrzegł go przed zgubną mocą zdobytego pierścienia Andwaranaut i przed samym Reginem. Tymczasem Regin kazał przyrządzić Sigurdowi nad ogniem smocze serce. Sigurd, chcąc sprawdzić stan pieczonej potrawy, dotknął jej palce a sparzywszy się wsadził palec do ust. Zjedzenie smoczego serca dało Sigurdowi zdolność rozumienia mowy zwierząt. Po tym jak ostrzeżony przez ptaki o zbrodniczych zamiarach Regina sam zabił niedoszłego mordercę, Sigurd pożywił się zarówno jego jak i smoczą krwią, zjadł również całe smocze serce.

Również ptaki wskazały Sigurdowi następny cel na jego drodze – uśpioną dziewczynę. Okazała się nią walkiria Sigdrifa,z woli boga Odyna spoczywająca na górze Hindarflaj i otoczona przez płomienie. Sigurdowi udało się pokonać tę przeszkodę i zbudzić walkirię. Ona to z wdzięczności nauczyła go run.

W ciągu dalszej wędrówki trafił Sigurd na dwór króla Heimira. Tam poznał Brynhildę, której złożył śluby, po czym odjechał, obiecawszy powrócić. Na innym dworze, Gjukiego, padał jednak ofiarą magii, a konkretniej magicznego napoju, sporządzonego przez matkę Gudrun. Tą ostatnią przyszło Sigurdowi poślubić, zapomniawszy o poprzednich obietnicach. Doczekał się z nią syna Sigmunda.

Tymczasem jeden z braci Gudrun, o imieniu Gunnar, zapragnął pojąć za żonę właśnie Brynhildę. W tym celu za pomocą magii Sigurd przybrał postać Gunnara i zdobył dla niego dziewczynę. Oszukana Brynhilda zemściła się, knując spisek z Gunnarem i jego braćmi, w tym Högnim. Jego skutkiem było zamordowanie Sigurda w łożu, w momencie, kiedy był bezbronny. Nim skonał zdołał jeszcze zabić swojego mordercę.

Inne

W późniejszych wersjach tej opowieści Brynhilda utożsamiana jest z walkirią Sigdrifą. Ta ostatnia nosi jej imię.

Literatura

• Kempiński A., Ilustrowany leksykon mitologii Wikingów, 2003, s. 0.
• Słupecki L.P., Mitologia skandynawska w epoce Wikingów, Kraków 2003.
• Turowska-Rawicz M., i Sypek R., Mitologie świata. Ludy skandynawskie, Warszawa 2007.
• Edda Poetycka, Wrocław 1986.

(aut. Izabela Ozga)